Gitaar direct opnemen: wanneer zet je je interface op Hi-Z?
Waarom een elektrische gitaar op de Hi-Z- of Inst-ingang van je audio-interface hoort, hoe je hem aansluit en wanneer je een DI-box nodig hebt.

Je steekt je gitaar in de audio-interface, zet een ampsim in je DAW aan en slaat een akkoord aan. Er komt wel geluid uit, maar het is zacht en dof, alsof er een deken over de speaker ligt. Je draait de gain open: het wordt harder, maar niet helderder. Meestal liggen de snaren, de kabel en de plugin niet aan de basis. De gitaar zit gewoon op de verkeerde ingang, of de juiste ingang staat in de verkeerde stand.
Op veel interfaces en mixers zit daarom een ingang of knop met Hi-Z, Inst, instrument of een klein gitaarsymbooltje. Wat doet die knop, wanneer heb je hem nodig en hoe neem je een gitaar netjes direct op?
Wat Hi-Z eigenlijk betekent
Hi-Z staat voor high impedance. De Z is het symbool voor impedantie, en die meet je in ohm. Meer theorie heb je als beginner niet nodig, op één punt na: passieve pickups in een elektrische gitaar of bas leveren een signaal met een hoge impedantie, en ze zijn kieskeurig over waar je ze op aansluit.
De vuistregel is dat de ingang een impedantie moet hebben van minstens tien keer die van de gitaar. Een elektrische gitaar past bij een ingang van ongeveer 1 MΩ, een miljoen ohm. Dat bieden de meeste gitaarversterkers ook, en precies daarvoor is een Hi-Z-ingang ontworpen.
Een gewone line-ingang zit veel lager, doorgaans rond de 10 kΩ. Bij de Focusrite Scarlett 2i2 hebben de line-ingangen een impedantie van 10 kΩ en de microfooningangen 2 kΩ. Voor een synthesizer of drummachine is dat prima, voor een gitaar veel te laag. Zo’n ingang belast de pickups te zwaar, waardoor ze hun werk niet goed meer kunnen doen. Je houdt minder volume over en vooral minder hoog.
Waarom meer gain het niet oplost
Hier gaat het vaak mis. Met meer gain wordt het signaal harder, maar het hoog dat de pickups door de verkeerde belasting kwijtraken, komt niet terug. Je versterkt vooral ruis. Achteraf met EQ het hoog terugzoeken heeft weinig zin: je probeert iets op te poetsen wat nooit goed is opgenomen.
Andersom hoort een line-bron ook niet op een Hi-Z-ingang. Elke soort bron heeft zijn eigen ingang:
- Elektrische gitaar met passieve pickups: Hi-Z
- Basgitaar met passieve pickups: Hi-Z
- Akoestische gitaar met passieve undersaddle-pickup: Hi-Z
- Synthesizer, stagepiano of drummachine: line
- Uitgang van een externe mixer of outboard: line
Direct opnemen of de versterker microfoneren
Een gitaar direct aansluiten heet DI, Direct Injection. Je neemt dan het kale signaal van de gitaar op, zonder de klank en distortion van versterker en speakerkast. Op zichzelf klinkt dat wat saai, maar het geeft je alle vrijheid: achteraf kun je er ampmodellen en effecten op zetten, of het signaal via re-amping alsnog door een echte versterker sturen.
Zet je een microfoon voor je versterker, dan leg je het geluid vast zoals je het in de ruimte hoort. Daarmee leg je je ook vast: de overdrive en distortion, en eventuele brom of feedback, staan voorgoed op de opname. Je kunt ook allebei tegelijk doen, daarover meer bij de laatste stap.
Zo neem je een gitaar direct op
De stappen hieronder gaan uit van een interface met een Hi-Z-ingang. Waar het concreet wordt, gebruiken we de Focusrite Scarlett 2i2 als voorbeeld, omdat die op veel bureaus staat.

1. Zoek de juiste ingang
Kijk op het frontpaneel van je interface naar een label met Hi-Z, Inst of instrument, of naar een klein gitaarsymbool. Soms is dat een aparte ingang, soms een knop of schakelaar naast een combo-ingang.
De Scarlett 2i2 heeft aan de voorkant twee combo-aansluitingen voor zowel XLR als 6,35mm-jack. Naast elke ingang zit een LINE/INST-schakelaar die de ingangsimpedantie aanpast.
2. Pak een gewone gitaarkabel
Voor de instrumentstand gebruik je een gewone 2-polige jackkabel, een TS-kabel. Dat is dezelfde kabel die je ook in je versterker steekt.
De 3-polige TRS-kabel is bedoeld voor line-bronnen zoals keyboards, waar je een gebalanceerde verbinding wilt. Voor je gitaar heb je die niet nodig.
3. Sluit de gitaar aan
Steek de kabel in de jackingang van de interface. Bij een combo-aansluiting gaat de jackplug in het gat in het midden.
Een XLR-kabel herkent de Scarlett 2i2 automatisch als microfoon. Bij een jackplug moet je zelf aangeven wat voor signaal er binnenkomt, en dat is de volgende stap.
4. Zet de Inst-knop aan
Druk de Inst-knop in of zet de schakelaar op INST. Daarmee schakel je het hoogohmige circuit in. Bij de Scarlett 2i2 zet je de LINE/INST-schakelaar van de betreffende ingang op INST.
Sla een akkoord aan en zet de knop even uit en weer aan. Het verschil hoor je meteen: in de LINE-stand wordt de gitaar zachter en verdwijnt het meeste hoog, in de INST-stand komt de helderheid terug.
5. Stel de gain in
Regel het niveau met de GAIN-knop van de ingang die je gebruikt. Speel daarbij zo hard als je in de take ook gaat spelen, inclusief je stevigste aanslag.
Bij de Scarlett 2i2 zie je het niveau aan de LED-ring rond de gainknop. Groen betekent dat er signaal binnenkomt, vanaf -24 dBFS. Rood betekent 0 dBFS, dus clipping. Gaat de ring rood branden, draai de gain dan terug tot hij groen blijft.
6. Klinkt het dof? Kijk eerst naar de knop
Klinkt de gitaar ineens dof en zacht, controleer dan eerst of de instrumentknop echt aanstaat. Pas daarna ga je de kabel, de snaren of de instellingen van je plugin verdenken.
Het is een kleine moeite en het scheelt een hoop gedraai aan EQ-knoppen. Zeker als je de interface ook voor keyboards of microfoons gebruikt, staat de schakelaar sneller verkeerd dan je denkt.
7. Geen Hi-Z-ingang? Gebruik een DI-box
Heeft je interface of mixer geen instrumentingang, dan zet je een DI-box tussen gitaar en ingang. Die maakt van het ongebalanceerde Hi-Z-signaal een gebalanceerd signaal met lage impedantie, dat je via XLR op een microfooningang aansluit.
Zet de DI-box dicht bij de gitaar en houd die eerste kabel kort. Een lange ongebalanceerde gitaarkabel kost in combinatie met de hoge impedantie van de pickups hoog en pikt sneller brom en ruis op. De lange kabel leg je pas vanaf de uitgang van de DI-box naar de interface of mixer.
8. Neem eventueel DI en microfoon tegelijk op
Wil je het geluid van je eigen versterker vastleggen en toch flexibel blijven, neem dan de DI en de versterkermicrofoon tegelijk op.
Je hebt dan twee sporen: de versterker zoals je hem tijdens het spelen hoorde, en het kale gitaarsignaal waar je later nog een andere ampsim op kunt zetten of dat je opnieuw door een versterker kunt sturen. Valt je ampgeluid tegen in de mix, dan hoef je de take niet over te doen. Voor zo’n splitsing naar een versterker is een DI-box met doorgeefuitgang handig.
Ingebouwde Hi-Z of een aparte DI-box
Voor opnemen thuis volstaat de ingebouwde Hi-Z-knop meestal. De gitaar staat een paar meter van het bureau, de kabel is kort en er hoeft geen versterker mee. Een aparte DI-box doet in de basis hetzelfde voor de pickups. Het grootste verschil zit in wat er daarna met het signaal gebeurt: dat is gebalanceerd en heeft een lage impedantie. Daardoor kan het over een kabel van zes meter of meer, of in een omgeving met veel storing, zonder dat er hoog verdwijnt of brom insluipt. Bovendien kun je het naar een versterker splitsen. De Hi-Z-ingang op je interface houdt op bij het einde van je gitaarkabel.
Waar je verder op let
- Sluit nooit de luidsprekeruitgang van een versterker aan op een line- of Hi-Z-ingang. Die spanning kan je interface beschadigen.
- Een microfooningang is zonder DI-box ook geen plek voor een gitaar: ook daar klinkt hij zacht en dof.
- Een DI-opname klinkt kaal. Dat hoort zo, want de klank ontstaat pas in de ampsim of de versterker.
Twijfel je nog welke interface bij je opstelling past, dan helpt onze handleiding voor het kiezen van een audio-interface. Voor de rest van een eerste opstelling is er ons overzicht van tools voor je eerste thuisstudio.


