Beastie Boys brengen Licensed to Ill na veertig jaar opnieuw uit op vinyl

Beastie Boys hebben op 12 november 2026 een jubileumheruitgave van Licensed to Ill aangekondigd. Het debuutalbum verscheen op 15 november 1986 en wordt dus veertig. De nieuwe 2-LP komt op 18 maart 2027 uit via Def Jam Recordings/UMe, als beperkte uitgave in de Vinylphyle-reeks.

Het belangrijkste argument voor deze persing is de bron. De lacquers zijn gesneden vanaf een high-res digitale overdracht van de oorspronkelijke quarter-inch mastertape uit 1986. Opvallend, want een paar jaar geleden wist niemand waar die tape was.

Een tape die niemand kon vinden

In 2019 vertelde Mike D in een radioshow op Apple Music aan Q-Tip van A Tribe Called Quest dat de mastertapes van Licensed to Ill zoek waren. Echt niemand kon ze vinden, zei hij, en hij maakte geen grapje. Ook toen Q-Tip vroeg of producer Rick Rubin misschien wist waar ze lagen, bleef het antwoord nee.

Nu zou mastering-engineer Joe Nino-Hernes van Sterling Sound de fysieke tapes in handen hebben gekregen. Hoe en wanneer ze weer opdoken, wordt nergens uitgelegd, en een bevestiging dat ze echt zijn teruggevonden is er niet. Zo blijft er een klein raadsel hangen rond een plaat die verder tot op de laatste noot bekend is.

Lijm, leader en loslatende oxide

Nino-Hernes legde wel uitgebreid uit waarom hij niet rechtstreeks van de tape sneed. Hij maakte een digitale overdracht met dezelfde machine en elektronica die hij voor het snijden gebruikt. Volgens hem kwam dat het dichtst in de buurt van snijden vanaf de first-generation master zelf, en lag het resultaat dichter bij het origineel dan werken vanaf een analoge kopie van de tweede generatie. Bovendien hoefde hij de broze tape zo minder vaak aan te raken.

Die broosheid is geen bijzaak. Hij noemt de tape een schoolvoorbeeld van analoog editen, met talloze knippen door het hele album. De lijm van de plaktape bij die splices kan na verloop van tijd uitlopen naar de lagen ernaast. De meeste splices kon hij schoonmaken, maar sommige hadden problemen kunnen geven in de preview-loop die bij het snijden van lacquers nodig is.

Daarnaast zat er leader tussen de nummers. Die moest eruit om de grotendeels naadloze overgangen van de oorspronkelijke cd en lp te evenaren. Bij een tape in goede staat is dat routinewerk, maar deze vertoonde al plaatselijk verlies van oxide en back-coating. Door de nummers digitaal aan elkaar te zetten, vielen die risico’s weg en kon hij elke overgang precies bijstellen.

Voor een plaat die vooral bekendstaat om bravoure en baldadigheid, vraagt het origineel inmiddels om fluwelen handschoenen.

Wat er in de hoes zit

De set wordt geperst op 180-grams zwart vinyl en komt in een gatefold-hoes met satijnmatte afwerking. Er zit een vierdelig inlegvel bij met scans van de oorspronkelijke tapedozen, en Chuck D van Public Enemy schreef nieuwe liner notes.

De dertien nummers staan verdeeld over drie kanten. Kant A opent met Rhymin & Stealin en eindigt met Posse in Effect, kant B loopt van Slow Ride via Fight for Your Right en No Sleep Till Brooklyn naar Paul Revere, en kant C bevat Hold It Now, Hit It, Brass Monkey, Slow and Low en Time to Get Ill. De vierde kant heeft geen muziek, alleen een etsing van het Beastie Boys-logo.

Een titel die Joan Rivers dom vond

Licensed to Ill bracht de botsing van hiphop, punk en hardrock van Ad-Rock, MCA en Mike D naar een wereldwijd publiek. Het album, geproduceerd door Rick Rubin en de band zelf, werd het eerste rapalbum dat bovenaan de Amerikaanse albumlijst van Billboard stond. In 2015 kreeg het een Diamond-certificering van de RIAA, goed voor meer dan tien miljoen verkochte exemplaren.

Niet iedereen was destijds onder de indruk. In een interview met Rolling Stone haalde Mike D een optreden in de talkshow van Joan Rivers aan, waarin zij de titel de domste noemde die ze ooit had gelezen. Hij vond hem zelf eigenlijk best slim. “Don’t we get any points for being kind of clever?” dacht hij toen. Achteraf neemt hij het haar niet kwalijk: het was nu eenmaal Joan Rivers, en bij haar hoorde je je een beetje gekleineerd te voelen. Wat hem van die tijd vooral is bijgebleven, is het plezier dat hij met Adam Horovitz en Yauch had toen ze de demo’s maakten waaruit een deel van de nummers ontstond.

Rond de aankondiging zouden Mike D en Ad-Rock in dezelfde week te zien zijn bij The Daily Show en te horen in de podcast SmartLess, om over de nalatenschap van het album te praten.