Willie Nelson vroeg zijn vrouw tijdens zware COVID-ziekte twee keer hem te laten sterven

Willie Nelson vroeg zijn vrouw Annie D’Angelo in 2022, toen hij ernstig ziek was door COVID-19, twee keer om hem te laten sterven. Dat staat in zijn memoires The Last Leaf, met als ondertitel Reflections on Late-Life Creativity en My Longest Love Affair. Het boek verscheen op 10 november 2026 en telt 208 pagina’s. De luisterboekversie wordt voorgelezen door Nelson zelf en zijn zoon Micah.

De ziekte is geen nieuws van deze week. Dat Nelson in 2022 corona had, vertelde hij in augustus van dat jaar al in een interview met The New York Times Magazine. Nieuw is hoe zwaar het was, en hoe dicht hij en Annie bij een afscheid zaten.

Een nacht op de tourbus

Het ging mis in de nacht van 4 mei 2022, op de tourbus. Nelson en zijn vrouw sliepen aan boord toen hij wakker werd en niet meer kon ademen. Van het bed naar de badkamer is het nog geen anderhalve meter, schrijft hij. Hij haalde het niet.

Opvallend is de vorm van het verhaal. Nelson vertelt het niet alleen zelf: grote delen lezen als een gesprek tussen hem en Annie, waarin zij invult wat hij zich niet meer herinnert. Hij weet vooral nog dat elke cel in zijn lichaam pijn deed. Zij weet de rest.

En die rest laat zien dat Annie D’Angelo zich al maanden had voorbereid. Ze ging ervan uit dat Willie het virus vroeg of laat zou oplopen en wilde klaarstaan. Op de bus had ze een vernevelaar, een coronatest en zuurstof bij de hand. Het zuurstofapparaat hielp onvoldoende. Paxlovid was toen net op de markt; Mickey Raphael, al decennialang mondharmonicaspeler in Nelsons band, had een recept en gaf het aan hen.

De chauffeurs van de bus konden naar huis vliegen, maar bleven en reden het echtpaar terug naar Austin. Nelson lag al die tijd geïsoleerd achterin en werd steeds zieker. Annie belde vooruit naar hun arts, die ze in het boek Dr. Greenwood noemt, en regelde dat er bij aankomst iemand met monoklonale antistoffen klaarstond.

Een ziekenhuis was geen optie. Daar had ze al eerder over besloten: vanwege de privacy, en omdat ze ziekenhuizen in die periode zag als broeinesten van dodelijke virussen. De slaapkamer thuis was al ingericht als ziekenkamer. Bij aankomst droegen ze Willie van de bus naar binnen.

‘Ik ben zo terug’

Daarna volgde de nacht waar de koppen nu over gaan. De Paxlovid moest nog een dag inwerken, de antistoffen kwamen pas de volgende ochtend, en Nelson ging met het uur verder achteruit. Annie schrijft dat ze niets meer kon doen dan naast hem zitten en toekijken. Het ergste wat ze ooit heeft moeten doen, noemt ze het.

In het boek vraagt Nelson haar of hij het goed onthouden heeft dat hij zei dat ze hem moest laten gaan. Dat klopt, antwoordt zij. Haar eigen reactie op dat moment was minder zachtaardig: “Willie, als je doodgaat, vermoord ik je.” Hij stelde haar gerust met de opmerking dat hij zo terug zou zijn. Hij dacht aan reïncarnatie, legt Annie uit, maar daar wilde zij op dat moment niets over horen. Ze wilde dat hij begreep dat ze hem niet liet gaan. Nelson vat het in het boek droog samen: “En dat deed je ook niet.”

Ze kwamen de nacht door. ’s Ochtends stond de arts er met een infuus, en met een waarschuwing die weinig ruimte liet: dit medicijn zou Nelson beter maken of hem doden. Nelson antwoordde dat het hem allebei goed was, als hij het maar kreeg.

Het werden volgens Annie twee weken “pure hel”. Aan het eind van de passage stelt Nelson de vraag waar het hele relaas om draait: had hij haar echt gevraagd hem te laten sterven? Haar antwoord is kort. Ja, twee keer. Het hele gebeuren noemt ze een nachtmerrie.

Een liefdesverhaal, ook in de titel

De ondertitel My Longest Love Affair krijgt door deze passage een extra laag. Nelson en D’Angelo hebben samen twee zonen, Lukas en Micah, die allebei ook muzikant zijn. Dat Nelson vier jaar na die nacht een boek kan schrijven over creativiteit op latere leeftijd, heeft hij volgens zijn eigen verhaal voor een groot deel aan haar te danken. Zij weigerde hem te laten gaan, ook toen hij er zelf twee keer om vroeg.