Tone King Royce: AC30-klank met buizen in een pedaal

De Tone King Royce is geen pedaal dat een AC30 nadoet met een paar transistors en een flinke dosis goede wil. Het is een complete buizenvoorversterker voor de vloer, met de flexibiliteit van een digitale opstelling eromheen, en precies die combinatie maakt hem interessant. Ook als je de vraag of een pedaal ooit echt als een AC30 klinkt voorlopig laat liggen.

Tone King toonde de Royce eind september 2026 voor het eerst op Guitar Summit in Mannheim, toen nog als prototype zonder prijs of volledige specificaties. Sinds 12 november is het pedaal leverbaar. Na de Imperial, die zich op Amerikaanse cleans richt, en de Royalist, die naar Britse crunch kijkt, is dit het derde pedaal in de preamp-reeks van het merk. De richting is ditmaal onmiskenbaar: de Vox AC-combo’s uit de jaren zestig, met hun heldere hoog en hun gevoelige reactie op aanslag.

Eerst de stroom

Wie de Royce uit de doos haalt, merkt meteen dat dit geen klein pedaal is. Het meet 183 bij 147 bij 70 millimeter en weegt 866 gram. Dat is het formaat van een flinke multi-effect-unit, niet van een overdrive. Op een bord met een rij compacte pedalen neemt hij de ruimte van een stuk of vier, vijf andere in.

De voeding vraagt ook aandacht. De Royce werkt op 9 tot 12 volt met de minpool binnen, de gebruikelijke pedaalconventie. Maar drie buizen willen verwarmd worden, en dat zie je terug in het verbruik: Bonedo mat een stroomopname van 808 mA. Veel uitgangen van een standaard pedaalvoeding leveren een paar honderd milliampère. Je hebt dus een uitgang nodig die ruim voldoende stroom levert, of een aparte adapter. Dat is geen ontwerpfout, het is gewoon wat buizen kosten, maar het hoort wel bij het plaatje.

Drie buizen, op hoge spanning

In de Royce zitten drie 12AX7-buizen. Tone King laat die op hoge spanning draaien, en dat is een belangrijk detail. Veel buizenpedalen werken met een lage spanning, waardoor de buis meer als vervormer dan als echte versterkertrap werkt. Door de spanning op te voeren wil Tone King het gedrag van een volwaardige voorversterker benaderen: meer headroom, een natuurlijker reactie op je aanslag en het volume van je gitaar.

Eén van de drie buizen werkt in wat het merk de Zero-Watt Power Amp noemt. Dat is een phase-invertercircuit, de trap die in een echte versterker de eindbuizen aanstuurt. Er zitten geen eindbuizen in de Royce en er komt geen luidsprekervermogen uit, vandaar de naam. Het idee is dat de phase inverter een deel van het karakter van een eindtrap meeneemt, zoals de manier waarop een versterker comprimeert als je hem harder aanstuurt. Dat is een slimme tussenweg. De EL84-eindbuizen die een AC30 een groot deel van zijn karakter geven, zijn er niet, en geen enkel circuit maakt dat helemaal ongedaan. Hoe dicht de Royce daar in de praktijk bij komt, is precies waar recensenten over oordelen.

Twee gelijke kanalen

De Royce heeft twee volledig onafhankelijke kanalen die identiek zijn opgebouwd. Elk kanaal heeft een schakelaar tussen Normal en Top Boost, de twee klassieke gezichten van de AC-versterkers. Normal is volgens Tone King de krachtige, volle clean met punch. Top Boost is de heldere, glinsterende kant waar de meeste mensen aan denken als ze ‘Vox’ horen.

Omdat beide kanalen dezelfde opties hebben, kun je kiezen hoe je ze inricht. Een Normal-clean op het ene en een Top Boost-crunch op het andere ligt voor de hand. Twee keer Top Boost met verschillende gain- en volume-instellingen kan net zo goed, bijvoorbeeld voor een ritme- en een solokanaal. Dat is een praktisch voordeel ten opzichte van een echte AC30, waar je niet met een voetschakelaar tussen twee volledig ingestelde klanken wisselt.

Per kanaal zijn er zes regelaars: Attenuation, Cut, Treble, Bass, Middle en Volume. Cut is een bekende uit de AC-wereld; de regelaar haalt hoog weg en zit in het origineel in de eindtrap. Dat Tone King hem hier per kanaal geeft, past bij de opzet om de originele bediening te volgen.

Attenuation verdient extra aandacht. Tone King is groot geworden met versterkers met ingebouwde attenuator, en die gedachte komt hier terug. De regelaar bepaalt in combinatie met Volume hoe hard je de versterkerschakeling aanstuurt en hoeveel signaal er uiteindelijk uitgaat. Zo kun je het circuit in de vervorming duwen zonder dat het uitgangsniveau mee omhoog schiet. Bij een versterkermodel dat zo leunt op het moment waarop een clean klank begint te breken, is dat een nuttige knop.

Waar de gain ophoudt

De Royce mikt op het AC-geluid en dus op clean, chime en crunch. Bonedo merkt op dat je voor meer vervorming een overdrive of boost vóór het pedaal kunt zetten. Dat is bij een echte AC30 niet anders: ook daar haalt menig gitarist zijn hogere gain uit een pedaal ervoor. Toch is het een punt om te noemen. Wie met de Royce richting zwaardere rock wil, heeft er waarschijnlijk nog iets bij nodig. Wie een losse treble booster of overdrive op zijn bord heeft, zal dat nauwelijks als gemis ervaren.

Die treble booster is overigens een interessant detail in de geschiedenis van het pedaal. Bij de preview op Guitar Summit was sprake van schakelbare treble-boostopties op het prototype. In de uiteindelijke productinformatie van Tone King gaat het om de Normal- en Top Boost-modi. Of het ontwerp daadwerkelijk is aangepast of dat de omschrijving van toen vooral onnauwkeurig was, maken de bronnen niet duidelijk.

Reverb en tremolo

Op een AC-combo horen reverb en tremolo er bijna vanzelfsprekend bij, en de Royce heeft ze allebei aan boord. De reverb is een springveergalm via convolution, dus digitaal nagebootst op basis van een opname van een echte veer. Er zijn twee regelaars: Level voor de hoeveelheid galm en Dwell voor hoe hard de veer wordt aangestuurd. Dwell kennen veel gitaristen van Fender-versterkers, en het is een fijne regelaar omdat de galm daarmee van subtiel naar opvallend en spetterend kan.

De tremolo is stereo en heeft Depth en Speed. Dat het stereo is, wordt pas relevant als je de twee XLR-uitgangen gebruikt of het pedaal op twee eindversterkers aansluit. Dan beweegt het effect tussen links en rechts in plaats van alleen in volume.

Beide effecten zijn per kanaal toewijsbaar. Je kunt dus galm op het cleane kanaal zetten en die op het crunchkanaal uitlaten, of tremolo alleen op één van de twee. Zo blijft het schakelen tussen klanken één voetbeweging in plaats van drie.

Dat de galm digitaal is, hoeft geen probleem te zijn. Een echte veerreverb is in een pedaal van dit formaat ook niet realistisch, en convolution is een gangbare manier om het karakter van een veer vast te leggen. Het betekent wel dat de Royce een hybride is: buizen voor de versterkerschakeling, digitale techniek voor de galm en, zoals hieronder blijkt, voor de speaker.

Speaker, cabinet of versterker

Hier wordt het pedaal echt veelzijdig. De Royce kan op meerdere manieren in een opstelling zitten, en de keuze bepaalt welke uitgang en welke instellingen je gebruikt.

De eerste mogelijkheid is direct opnemen of rechtstreeks in een mengtafel spelen. Daarvoor heeft het pedaal luidsprekersimulatie op basis van impulse responses. Tone King levert er twintig mee, gemaakt door OwnHammer. Er zijn zes plaatsen op het pedaal zelf, drie per kanaal, die je met een driestandenschakelaar per kanaal kiest. Twee gebalanceerde XLR-uitgangen gaan naar de tafel of de audio-interface, en een koptelefoonuitgang maakt stil oefenen mogelijk.

De tweede mogelijkheid is de Royce op een eindversterker met een gitaarcabinet aan te sluiten. Dan zet je de luidsprekersimulatie uit en speelt het pedaal de rol van voorversterker in een klassieke opstelling.

De derde optie is het pedaal toevoegen aan een versterker die je al hebt, via de effectlus. De Royce wordt dan in feite een extra kanaal met een ander karakter. Wie een Amerikaans klinkende versterker heeft en voor een paar nummers die Britse klank wil, kan zo zonder tweede versterker overweg. Tone King noemt uitdrukkelijk routingopties om de Royce met een bestaande versterker of preamp te combineren.

Daarnaast heeft het pedaal een eigen stereo serieel effectloop. Delay of modulatie kun je dus achter de voorversterker plaatsen, waar ze bij een versterker meestal ook het beste klinken, terwijl overdrives en een wah gewoon vóór het pedaal blijven.

Die routing is waar de Royce zich onderscheidt van een gewoon versterkerpedaal. Het is een ontwerp dat vanaf het begin rekening houdt met verschillende soorten gebruikers, van iemand die thuis via een interface opneemt tot iemand die met een eigen backline op het podium staat.

Presets en de editor

Voor wie het pedaal in een grotere opstelling wil aansturen, is er MIDI via een vijfpolige aansluiting. De Royce kan tot 128 presets opslaan. Dat maakt het mogelijk om per nummer een complete klank, inclusief kanaal, effecten en IR-keuze, met een MIDI-controller op te roepen.

Via USB-C sluit je het pedaal aan op een computer met Tone Kings editor. Daar zit een deel van de functionaliteit die niet op de knoppen past: extra IR-instellingen, EQ, effectparameters en de MIDI-programmering. Het laden van andere IR’s gaat ook via die software. De editor wordt in de besprekingen overzichtelijk genoemd. Welke versie bij de Royce hoort, is niet helemaal duidelijk: de productpagina noemt Synergy Editor App 8.10.1, terwijl elders versie 8.9.8 wordt genoemd. Voor de gebruiker maakt dat vooral uit voor de vraag of alle functies er meteen zijn, want de software wordt bijgewerkt.

Het is goed om te beseffen dat een deel van de mogelijkheden dus achter een scherm zit. Voor de meeste gebruikers is dat geen bezwaar. Wie liever alles aan de knoppen regelt, kan met de bediening op het pedaal al een heel eind komen.

Naar de eerste opname

Aan het eind van de rit ligt een vrij eenvoudige werkwijze. Gitaar in, kanaal kiezen, Normal of Top Boost, de toonregelaars instellen, en met Attenuation en Volume bepalen hoe ver de schakeling breekt. Galm en tremolo erbij voor het juiste kanaal, een van de drie IR’s per kanaal kiezen en de XLR-uitgangen in een interface. Zonder microfoon, zonder versterker op volume en zonder buren die klagen.

Dat het pedaal goed klinkt, stellen de eerste besprekingen in algemene zin vast. Bonedo noemt de Normal- en Top Boost-klanken overtuigend en dynamisch, met een herkenbaar Vox-karakter, en is ook positief over de galm en de tremolo. Gearnews.de schrijft dat het wachten de moeite waard was, maar onthoudt zich bewust van een klankoordeel, omdat de auteur het pedaal op de beurs alleen via een koptelefoon heeft gehoord. Dat laatste is een eerlijke opmerking, en een nuttige herinnering dat een buizenpedaal dat bedoeld is om als versterker te reageren pas echt te beoordelen is in een gewone opstelling.

Sterke punten en beperkingen

Op papier zit het sterkste punt van de Royce in de combinatie. De buizen op hoge spanning, de phase-invertertrap en de originele regelaars zoals Cut maken het een serieuze poging om het AC-gedrag te benaderen, niet alleen de klank. Daaromheen zit een uitrusting die je bij een vintage versterker niet krijgt: twee gelijkwaardige kanalen, per kanaal toewijsbare effecten, IR’s, gebalanceerde uitgangen, een effectlus, MIDI en presets.

De beperkingen zijn net zo concreet. Het pedaal is groot en zwaar voor een pedaalbord en vraagt veel stroom. De galm en de luidsprekersimulatie zijn digitaal, wat bij een buizenontwerp misschien niet iedereen verwacht. Voor hogere gain heb je een extra pedaal nodig. En met een prijs van 699 euro is de Royce geen impulsaankoop; beide Duitse besprekingen noemen dat bedrag stevig. Bonedo vindt de prijs wel passend bij wat je krijgt, en gezien de lijst aan functies valt daar iets voor te zeggen. Maar het blijft een aanzienlijk bedrag voor een pedaal dat in de kern één versterkertype nabootst.

Andere wegen naar hetzelfde geluid

Wie het AC-geluid op de vloer wil, heeft meer keuze. De UAFX Ruby 63 van Universal Audio richt zich ook op een Vox-achtige versterker en heeft eveneens luidsprekersimulatie en effecten aan boord, maar werkt volledig digitaal. De Victory V4 The Copper is een buizenvoorversterker die naar dezelfde Britse hoek kijkt, en de Tsakalis AudioWorks AC Master Overdrive is een kleiner overdrivepedaal met AC-karakter. Die laatste twee hebben geen galm en tremolo aan boord; wie die effecten nodig heeft, moet ze erbij zetten. Een directe prijsvergelijking is op basis van de beschikbare gegevens niet te maken.

Wie meer wil weten over de versterkers waar dit soort pedalen naar verwijzen, kan terecht in ons overzicht van zeven gitaarversterkers die je moet kennen. En wie liever een complete digitale vloeroplossing heeft met veel meer versterkermodellen, komt eerder uit bij iets als de Fender Tone Master Pro. Dat is een andere filosofie: veel modellen in één kast, tegenover één versterkerfamilie met echte buizen.

Wat overblijft

De Royce is daarmee vooral een pedaal voor gitaristen die het AC-geluid serieus willen nemen en tegelijk niet vastzitten aan één manier van spelen of opnemen. De buizensectie levert het karakter, de digitale onderdelen maken het pedaal bruikbaar in elke opstelling. Wie alleen een vleugje Vox-crunch zoekt, krijgt hier veel meer dan nodig. Wie het pedaal als echte voorversterker inzet, haalt er juist het meeste uit.

De editor waarmee je die extra functies instelt, draait op macOS 12 (Monterey) of nieuwer en op Windows 10 of nieuwer.