Patrick James Eggle Oz Carved Top: een T-stijl gitaar met gewelfd blad

Patrick James Eggle bouwt in het Verenigd Koninkrijk de Oz Carved Top, een elektrische gitaar in T-stijl met een gewelfd bovenblad. Het is geen nieuw model. De fabrikant noemt geen introductiedatum en geen versienummer, en presenteert de gitaar gewoon als vast onderdeel van het programma. Wel verscheen op 8 november 2026 bij Guitar World een uitgebreide bespreking van één specifieke uitvoering: een semi-holle mahonie Oz met twee Mojo Wide Range-pickups en een grijze afwerking. Dat is een goed moment om te kijken wat dit model eigenlijk is, en vooral wat je er van tevoren allemaal aan moet beslissen.

Die laatste zin is geen bijzaak. Een Oz Carved Top koop je niet zomaar als één vast product. Het is eerder een vertrekpunt met een reeks keuzes, en de gitaar die uiteindelijk op tafel ligt, kan flink verschillen van de uitvoering die in een review voorbijkomt.

Waar het begint: de vorm

Patrick James Eggle heeft drie grote elektrische lijnen. De Oz is het Telecaster-geïnspireerde model, de 96 richt zich op de Strat-hoek en de Macon bedient de liefhebbers van Gibson-achtige vormen. De Oz is dus geen nieuw silhouet. Wie ooit een Tele heeft vastgehad, herkent de omtrek meteen. Het onderscheid zit in de uitwerking en, bij deze versie, in het bovenblad.

Een carved top op een T-vormige body is niet vanzelfsprekend. De klassieke Telecaster is een plank met afgeronde randen, en juist die eenvoud is een deel van de aantrekkingskracht. Eggle kiest voor een gewelfd blad, wat de gitaar visueel dichter bij een Gibson-achtige bouw brengt zonder de bekende omtrek los te laten. Het resultaat is een hybride die je ook bij andere boutiquebouwers tegenkomt, maar die hier deel uitmaakt van een breder aanbod binnen de Oz-familie. Daarnaast bestaan er onder meer de Oz-t Cabronita en de Oz Cream T, elk met een eigen invulling.

De eerste keuze: hout

De fabrikant biedt voor de body standaard drie houtsoorten aan: els, swamp ash en mahonie. Voor het bovenblad noemt Eggle 4A flame maple, quilted maple en redwood. Wie iets anders wil, kan via de custom shop naar mastergrade maple of andere soorten vragen, afhankelijk van wat er op voorraad is.

Dat lijstje laat meteen zien hoe ver de uitvoeringen uiteen kunnen lopen. Een lichte swamp-ash body met een vlammend esdoornblad is een heel andere gitaar dan een mahonie body met een mahonie top, zowel qua uiterlijk als qua gewicht. Daarbij komt nog dat de Carved Top ook als semi-holle versie bestaat. De officiële webwinkel van Eggle toont op het moment van schrijven een Oz-T Carved Top Semi-Hollow in Grained Blonde, en de uitvoering die Guitar World besprak is eveneens semi-hol.

Die reviewgitaar heeft een gewelfde mahonie body met één f-gat. De afwerking heet ‘grained mahogany’ en is een melkachtig grijs, aangebracht in een dunne laag nitrocellulose waardoor de nerf van het mahonie zichtbaar blijft. Het gewicht van die uitvoering is opgegeven als 3,1 kilo. Voor een gitaar met een gewelfd blad is dat licht, en dat heeft ongetwijfeld te maken met de holle kamer in de body. Een massieve versie in een zwaardere houtsoort zal daar niet automatisch op uitkomen.

De hals: twee profielen

Bij de hals is de keuze overzichtelijker. Eggle levert alle Oz-modellen met een soft V- of een shallow C-profiel. Standaard is de hals van roasted maple, esdoorn die een warmtebehandeling heeft gehad. Dat proces maakt het hout donkerder en volgens de gangbare opvatting ook stabieler bij wisselingen in temperatuur en luchtvochtigheid.

Voor de toets kun je kiezen uit palissander, esdoorn of ebben. De radius en de fretmaat hangen samen met het halsprofiel. Bij het shallow C-profiel horen jumbo frets en een radius van 12 inch; bij het soft V-profiel medium frets en een compound radius die loopt van 10 naar 16 inch. De topkam is van bot en de toets heeft dots als markering.

Dat koppelen van profiel, radius en fretdraad is een bewuste keuze van de bouwer. Het soft V-profiel met medium frets en een oplopende radius knipoogt naar oudere Fenders; de shallow C met jumbo frets en een vlakkere radius voelt in opzet moderner. Je kiest dus niet los een profiel en daarna nog eens de frets, maar in feite een pakket.

De besproken uitvoering heeft een eendelige hals van roasted AAA birdseye maple met het shallow C-profiel, een palissander toets en 22 Jescar 57110 jumbo frets. De mensuur is 648 millimeter, oftewel 25,5 inch: de standaardlengte van een Telecaster. Opvallend is dat Guitar World juist de afwerking van de frets en de hals tot de sterkste punten van het instrument rekent. Dat is een oordeel over één exemplaar, maar het past bij het beeld dat ook eerdere besprekingen van Eggle-gitaren schetsen.

Hardware en elektronica

Voor de brug heeft Eggle twee opties: een Gotoh in T-stijl of een ingekorte ashtray-brug, in beide gevallen met gecompenseerde messing zadels. Die compensatie is relevant, want de klassieke Tele-brug met drie zadels heeft een bekende beperking bij het intoneren: twee snaren delen telkens één zadel. Gecompenseerde zadels lossen dat grotendeels op zonder het uiterlijk van een vintage brug te verliezen.

Bij de stemmechanieken zie je hetzelfde patroon. Je kiest tussen Gotoh SD90-mechanieken in vintage-stijl of Gotoh SG381-mechanieken met rear locking. De eerste optie houdt de gitaar traditioneel, de tweede maakt snarenwissels sneller en helpt bij de stemvastheid.

De elektronica is eenvoudig van opzet. Er is één volumeregeling en één toonregeling, met potmeters van Alpha die naar Eggles specificatie zijn gemaakt en paper-in-oil-condensatoren. Een drieweg-schakelaar kiest tussen de pickups. Dat is minder dan wat je op een Telecaster Deluxe of Custom met twee humbuckers vindt, waar elke pickup een eigen volume- en toonknop heeft. Wie graag een balans tussen hals en brug instelt met losse volumeknoppen, kan dat hier dus niet. Daar staat tegenover dat de bediening overzichtelijk blijft en dat er minder hout uit de body hoeft.

De pickups

Alle pickups komen van Mojo, een Britse pickupbouwer die ze volgens Eggle naar eigen specificatie maakt. De fabrikant noemt drie configuraties: twee single coils in T-stijl, een T-stijl single coil gecombineerd met een humbucker, of twee humbuckers.

De reviewgitaar heeft twee Mojo Wide Range-humbuckers met CuNiFe-magneten. Dat type gaat terug op het ontwerp dat Seth Lover in de jaren zeventig voor Fender maakte, toen het bedrijf een eigen antwoord zocht op de humbucker die hij eerder voor Gibson had ontwikkeld. Kenmerkend zijn de magneten van een legering van koper, nikkel en ijzer, verwerkt in de staafjes zelf. Wide Range-pickups worden doorgaans geassocieerd met een helderder en opener karakter dan de typische PAF-stijl humbucker.

Volgens Guitar World meet de halspickup 7,3 kΩ en de brugpickup 10,0 kΩ. De brugpickup heeft dus duidelijk meer windingen, wat gebruikelijk is om het volumeverschil tussen beide posities op te vangen en de brug wat meer stevigheid te geven. Op de reviewuitvoering zit een coil-tap onder de toonknop, waarmee je de humbuckers naar een enkele spoel terugbrengt. Met drie schakelstanden en die extra functie heb je in totaal zes combinaties tot je beschikking.

De reviewer beschrijft het geluid als helder en dynamisch, met meerdere bruikbare schakelingen. Dat is een indruk van één recensent bij één exemplaar. Wat wel feitelijk vaststaat: de combinatie van een semi-holle body, CuNiFe-humbuckers en een coil-tap geeft op papier een breed palet, van clean tot crunch en daarboven. Hoe de gitaar zich met andere houtsoorten, een massieve body of een andere pickupconfiguratie gedraagt, valt uit deze review niet af te leiden.

Afwerking

Eggle werkt met nitrocellulose, zowel in een gewone uitvoering als in een versie die de fabrikant ‘heat aged vintage nitro’ noemt, met krakelé door warmtebehandeling. De standaardkleuren op de modelpagina zijn Lemon Burst, Faded Gold Burst, Island Blue Burst, Denim Burst, Tea Burst, Tobacco Burst en Gold Top. Via de custom shop zijn volgens de fabrikant veel meer kleuren mogelijk. De grijze ‘grained mahogany’ van de reviewgitaar staat niet in dat standaardrijtje, net als de Grained Blonde in de webwinkel.

Nitro is een dunne, ademende lak die met de tijd slijt en verkleurt. Dat is voor veel spelers precies de bedoeling. Wie een gitaar zoekt die er na tien jaar nog precies zo uitziet als op de eerste dag, krijgt met een polyurethaanlak meer bescherming, maar die biedt Eggle hier niet aan.

De rekening

En dan het bedrag. De fabrikant noemt een vanafprijs van £4.300 voor de Oz Carved Top. De besproken semi-holle uitvoering kostte volgens Guitar World £4.920, inclusief een gevoerde gigbag. In de officiële webwinkel staat de Oz-T Carved Top Semi-Hollow in Grained Blonde voor €5.009,95. Waar de verschillen precies uit voortkomen, configuratie, opties of voorraad, maken de bronnen niet duidelijk.

De reviewer noemt de prijs fors en laat het daar bij, met de redenering dat kleine bouwers hun instrumenten zo moeten prijzen om de kosten te dekken. Dat is een redelijk argument, maar het maakt het bedrag niet kleiner. Voor dit geld zit je in het gebied van de grote custom shops. In een eerdere bespreking van de Oz-t Cabronita merkte Guitar World op dat een bedrag rond £3.000 niet goedkoop is, maar duidelijk lager dan die custom-shopmodellen. Met de Carved Top schuift Eggle dichter naar dat prijsniveau toe.

Alternatieven

Wie de Oz-vorm aantrekkelijk vindt maar niet per se een gewelfd blad nodig heeft, komt binnen hetzelfde merk uit bij de Oz-t Cabronita Thinline. Guitar World besprak in 2025 een uitvoering van swamp ash met één humbucker in Wide Range-stijl en een coil-split. Dat is een eenvoudigere gitaar met één pickup, en geen directe vervanger, maar wel een manier om de bouwkwaliteit en de halzen van Eggle te krijgen zonder de extra kosten van een carved top. Op de webwinkel stond onlangs een tweedehands exemplaar in Aztec Gold voor €2.851,95.

Buiten Eggle ligt de Fender Relic 1962 Telecaster Custom uit de Fender Custom Shop voor de hand. Dat is de klassieke route: een vlakke body met binding, vintage-specificaties en het verouderde uiterlijk waar de Custom Shop om bekendstaat. Wie juist de combinatie van Wide Range-pickups en een semi-holle body zoekt, kijkt eerder naar Fenders eigen Thinline- of Deluxe-uitvoeringen met dat pickuptype, die een stuk goedkoper zijn maar ook een andere bouwfilosofie hebben.

Wat de Oz Carved Top uiteindelijk is

De Oz Carved Top verkoopt geen nieuw idee. De vorm is bekend, de pickups gaan terug op een ontwerp van een halve eeuw oud en de bediening met één volume en één toon is bewust sober. Het onderscheid zit in de keuzes eromheen: een gewelfd blad op een T-body, een geroosterde esdoorn hals in twee doordachte profielen, gecompenseerde messing zadels en hardware van Gotoh, alles op bestelling samen te stellen.

Dat maakt het model sterk voor wie precies weet wat hij wil. Het maakt het tegelijk lastig om een algemeen oordeel te geven, omdat er niet één Oz Carved Top bestaat. De uitvoering die Guitar World besprak, licht, semi-hol, met Wide Range-pickups en een coil-tap, komt er bijzonder goed vanaf, en de specificaties ondersteunen het beeld van een veelzijdige gitaar. Maar een massieve swamp-ash Carved Top met twee single coils is een heel ander instrument, en daarover zeggen de beschikbare gegevens weinig.

De beperkingen zijn helder. De prijs ligt hoog, ook binnen het eigen aanbod van Eggle. De elektronica biedt geen losse volumeknoppen per pickup. En de nitrolak vraagt om een eigenaar die slijtage als karakter ziet. Daartegenover staat een bouwer die de details serieus neemt, van halsprofiel tot condensator, en die de klant laat meebeslissen zonder er een eindeloze optielijst van te maken.

De naam van het model heeft trouwens niets met Australië of tovenaars te maken. Oz verwijst naar Oswestry, het Engelse plaatsje vlak bij de grens met Wales waar Patrick James Eggle zijn werkplaats heeft.