Squier brengt twaalfsnarige Telecaster XII van Troy Van Leeuwen uit in de Paranormal-serie

Een twaalfsnarige Telecaster is minder vreemd dan het klinkt. De Paranormal Troy Van Leeuwen Telecaster XII laat dat vooral zien door eenvoudig te blijven: twee single-coils, één volumeknop, één toonknop en een brug die zo is ontworpen dat twaalf snaren geen gevecht worden. Op die brug na is het gewoon een degelijke Tele.
De gitaar kwam in september 2026 uit als eerste artiestenmodel in de Paranormal-serie van Squier. Bij de introductie kostte hij 599 euro en er is één afwerking: Copper Age, dezelfde koperkleur als die van Van Leeuwens Jazzmaster uit 2020.
Van Custom Shop naar Paranormal
De meeste mensen kennen Troy Van Leeuwen als gitarist van Queens of the Stone Age. Daarnaast speelde hij bij Failure, A Perfect Circle, Gone Is Gone en The Armed. Zelden staat hij met riffs op de voorgrond. Hij zorgt eerder voor lagen, texturen en de middenfrequenties die het geluid vullen. Een twaalfsnarige past daar goed bij, en hij gebruikt er al jaren een: een Masterbuilt Custom Shop Telecaster met twaalf snaren, gebouwd door Paul Waller. Die gitaar ging mee naar QOTSA en naar concerten met Iggy Pop.
Een Masterbuilt-instrument is voor de meeste gitaristen onbereikbaar. De Paranormal-serie is sinds 2020 de plek waar Squier afwijkende ideeën kwijt kan, van de Jazzmaster XII tot de Super-Sonic. Een betaalbare versie van Van Leeuwens werkpaard past daar logisch tussen.
Een kopie van de Custom Shop-gitaar is het niet. Van Leeuwen noemt dit model zelf de kaalste van alle gitaren met zijn naam erop. Er zit geen extra schakeling in, geen bijzondere pickups en geen ingewikkelde hardware. Het grootste verschil met het origineel zit in de brug.
In juni speelde hij de Squier voor het eerst in het openbaar, bij Jimmy Kimmel Live met Andrew Watt en Michael Stipe. Daarna ging de gitaar mee op de stadiontour van QOTSA. In een interview legde hij uit waarom hij zo graag twaalf snaren gebruikt: “That guitar has a point that can always be heard in the mix.” Wie ooit een twaalfsnarige in een band heeft gespeeld, herkent dat: de octaafsnaren steken in het hoge register boven de rest uit, zonder dat je harder hoeft te spelen.
De brug
Bij een twaalfsnarige elektrische gitaar gaat het bij de brug het snelst mis. Twaalf snaren geven samen een flinke spanning en elke snaar moet zuiver intoneren, terwijl de paren vlak naast elkaar liggen. De Custom Shop-gitaar van Van Leeuwen heeft een brug in vintage-stijl. Voor de Squier wilde hij iets anders: een brug die meteen uit de doos goed werkt, zodat ook iemand die nog nooit een twaalfsnarige heeft afgesteld er direct mee aan de slag kan.
Het resultaat is een Telecaster-brug voor twaalf snaren die zowel top-load als string-through werkt. Je kunt de snaren door de body halen voor de klassieke Tele-opbouw, of ze van bovenaf door de brugplaat steken. Dat laatste scheelt werk, en wie ooit twaalf snaren door body-ferrules heeft gevist, weet hoeveel. Van Leeuwen zegt dat de brug perfect intoneert. Het uitgangspunt is in elk geval duidelijk: stabiliteit en eenvoud gaan hier boven vintage-correctheid.
Puristen kunnen dat jammer vinden. In de praktijk is het de juiste keuze, zeker op een gitaar die bedoeld is voor spelers die voor het eerst een elektrische twaalfsnarige oppakken.
Hals, toets en kop
De esdoorn hals heeft een C-profiel en zit vast met vier schroeven. De schaallengte is de gewone Fender-maat van 25,5 inch (648 mm). De toets is van Indian laurel, met een radius van 9,5 inch (241 mm) en 21 frets. De vrij donkere laurel past goed bij de koperkleurige body en de schildpadkleurige slagplaat.

Bij twaalf snaren telt vooral de breedte bij de topkam. Die is 42,86 mm, iets breder dan bij veel zessnarige Telecasters. Op een zessnarige merk je dat nauwelijks, maar verdeeld over zes paren geeft die extra ruimte meer kans om akkoorden schoon te laten klinken zonder dat je vingers een naastgelegen snaar dempen. Een afgeronde halsovergang of buikcontour zit er niet in, maar dat is bij een Telecaster ook niet gebruikelijk.
De topkam is van Micarta, een kunststof die in deze prijsklasse vaker voorkomt. De kop is speciaal voor dit model getekend: een Telecaster XII-kop die lang genoeg is voor twaalf stemmechanieken in vintage-stijl met metalen knoppen. Twaalf mechanieken maken een gitaar altijd wat kopzwaar, maar met rond de 3,7 kilo is het geheel niet zwaarder dan een gemiddelde Telecaster.
Body en afwerking
De body is van nyatoh, een houtsoort die Fender en Squier in de lagere prijsklassen veel gebruiken in plaats van els of essen. De afwerking is een glanzende polyurethaanlak in Copper Age, met een vierlaagse slagplaat in schildpadmotief.
Dat er maar één kleur is, is het meest voor de hand liggende minpunt. Bij een signature-model is dat begrijpelijk, want koper hoort bij Van Leeuwens gitaren. Maar wie de vorm en de brug wil zonder de koperkleur, heeft geen keuze.
Pickups en schakeling
De elektronica is zo eenvoudig als een Telecaster maar kan zijn. Er zitten twee Fender Designed Alnico Telecaster single-coils in, met een chromen kap op de halspickup en een open brugpickup. Een driestandenschakelaar kiest de brugpickup, beide samen of de halspickup. Verder is er één volumeknop en één toonknop.
Van Leeuwen koos bewust voor pickups die niet te heet gewonden zijn, en bij een twaalfsnarige is dat logisch. Twaalf snaren leveren al meer signaal en meer boventonen dan zes. Met een lagere output blijft de attack van de octaafsnaren beter hoorbaar en wordt het middengebied minder snel papperig zodra je er gain op zet. Clean en met lichte crunch komt de dubbele snaaropbouw het best tot zijn recht: de brugpickup geeft de bekende Tele-twang met het gechime van de octaven erbovenop, de halspickup is ronder en zachter in het hoog.
Die twang was precies waar Van Leeuwen naar zocht, zei hij zelf. Een coil-split, een extra middenpickup of een schakeling voor allerlei klankvariaties zit er dan ook niet in. Wie meer wil, heeft met twee standaard Tele-pickups, een gewone schakelplaat en eenvoudige bedrading een dankbare basis om zelf pickups of potmeters te vervangen.
Snaren en stemming
Af fabriek zitten er nikkelstalen snaren op van .010 tot .046 voor de hoofdsnaren. De twee hoogste paren zijn unisono gestemd: twee keer .010 en twee keer .013. De vier lagere paren hebben een octaafsnaar: .017 met .008, .026 met .012, .036 met .018 en .046 met .026. Een gangbare set voor een elektrische twaalfsnarige, niet extreem licht en niet zwaar.

Die .008 bij het G-paar is het dunste onderdeel van de gitaar en, zoals op elke twaalfsnarige, de snaar die het snelst breekt. Een reservesetje in de gigbag is geen overbodige luxe.
Twaalf snaren blijven twaalf snaren
Een betaalbare instap verandert niets aan de natuurkunde. Twaalf snaren vragen meer kracht van je linkerhand, vooral bij barréakkoorden. Bends zijn zwaar werk, omdat je twee snaren tegelijk duwt, waarvan er één een octaaf hoger staat en anders reageert. Dat is geen tekortkoming van deze Telecaster, maar verwacht er geen solo’s op zoals op een zessnarige.
De bredere topkam en het vertrouwde C-profiel maken het wel makkelijker dan op veel andere twaalfsnarigen. Daarmee is dit een geschikte gitaar om kennis te maken met een elektrische twaalfsnarige zonder meteen veel geld uit te geven aan iets wat misschien niet bevalt. Van Leeuwen zei bij de introductie dat hij een instrument wilde dat iedereen kan inspireren die ooit nieuwsgierig was naar twaalf snaren. Met 599 euro en een eenvoudige opbouw ligt die drempel inderdaad laag.
Meestal is een elektrische twaalfsnarige een tweede of derde gitaar. Je gebruikt hem voor akkoordpartijen, arpeggio’s en lagen in een opname, niet voor een avond vol leadwerk. Ook daarin past de eenvoud van dit model: weinig knoppen, één duidelijk karakter.
Alternatieven
Binnen de Paranormal-serie ligt de Squier Paranormal Jazzmaster XII het meest voor de hand. Ook die heeft twaalf snaren en is goedkoper, maar het is een ander soort gitaar, met de offsetvorm en de pickupopbouw van een Jazzmaster. Wie bij twaalf snaren eerder denkt aan de jangle van de jaren zestig dan aan de directheid van een Tele, kijkt eerder die kant op.
Het andere uiterste is het origineel: de Masterbuilt Telecaster XII van Paul Waller. Daar krijg je de vintage-brug en het handwerk, maar ook de prijs en de beperkte beschikbaarheid van een Custom Shop-gitaar. En wie het uiterlijk wil maar zes snaren genoeg vindt, heeft Van Leeuwens signature-Jazzmaster, ook in Copper Age.
Wat Squier buiten de Paranormal-serie in de lagere prijsklassen doet, lees je in ons stuk over de uitbreiding van de Squier Contemporary Series. Een andere artiestengitaar met een eigen karakter bespraken we bij de Fender Kim Gordon Jazzmaster.
Ons oordeel
De Paranormal Troy Van Leeuwen Telecaster XII doet niet alsof hij een Custom Shop-gitaar is. Het is een eenvoudige, doordachte twaalfsnarige Tele, met een brug als echte verbetering en een afwerking die laat zien van wie hij is. Eén kleur en twaalf snaren die zwaarder spelen veranderen weinig aan de conclusie: dit is een van de meest praktische manieren om een twaalfsnarige Telecaster in handen te krijgen.


