Ovation Viper IV-DTD-G is een lichte hardtail met Lace Sensors
Ovation brengt voor zijn zestigste verjaardag de Viper terug. Wat de IV-DTD-G met basswood body, Babicz-hardtail en Lace Sensors te bieden heeft.

Ovation begon in 1966 als het gitaarproject van een helikopterbouwer. Charles Kaman, luchtvaartingenieur en oprichter van Kaman Aircraft, nam zijn kennis van materialen en trillingen mee naar de werkplaats en kwam uit bij de akoestische gitaar met de ronde, kunststof achterkant die het merk sindsdien draagt. Wie aan Ovation denkt, ziet die roundback voor zich, met een element onder de brug en een plek op talloze podia waar feedback een probleem was.
Minder bekend is dat Ovation in de jaren zeventig ook serieus elektrisch bouwde. In 1972 kwam de Breadwinner, een solidbody in de vorm van een strijdbijl en een van de eerste seriegitaren met actieve elektronica. Ace Frehley speelde er een groot deel van het eerste KISS-album uit 1974 op in. Halverwege dat decennium volgde de Viper: een slanker, soberder ontwerp met een single cutaway en een geschroefde hals. De Viper werd geen bestseller, maar vond wel zijn spelers. Jeff Buckley had er een, en een exemplaar dat ooit van Neil Diamond was, staat nu in de collectie van het National Music Museum in de Verenigde Staten.
Daarna werd het lang stil rond elektrische Ovations. Voor het zestigjarig bestaan haalt het merk de Viper terug, in twee versies van elk zestig stuks. Deze bespreking gaat over de Viper IV-DTD-G, de versie in Blue Burst met vaste brug. De zusterversie IV-1-G Limited in Honey Burst heeft een elzen body en een tremolo, en komt hieronder alleen ter vergelijking langs. Beide modellen liggen sinds oktober 2026 bij de dealers, zolang de voorraad strekt.
Geen kopie van het origineel
De nieuwe Viper is geen replica. De asymmetrische single-cut-vorm is herkenbaar en zit qua silhouet ergens tussen een Telecaster en een Les Paul, maar vrijwel alles daaronder is van nu: 24 frets, een full-contact brug van Babicz, Lace Sensor-pickups met coil-split en een Tusq-zadel. Ovation zelf brengt het groots: “Ovation is electric again” staat op de productpagina. Productmanager Thomas Neuhierl zegt het iets bescheidener: “Ovation has always been at its strongest when we dared to be different.”
Dat ‘anders durven’ zit bij deze IV-DTD-G vooral in de combinatie van onderdelen, niet in een radicaal concept zoals destijds de Breadwinner. Het is een eigentijdse bolt-on single-cut met uitgesproken hardware en een opvallende afwerking. Dat is geen kritiek, wel een eerlijke plaatsbepaling.
Body, gewicht en afwerking
De body is van massief basswood met een esdoornfineer erop. Basswood is licht en makkelijk te bewerken, en het fineer zorgt vooral voor het uiterlijk: het esdoornpatroon komt door de Blue Burst-lak heen, die Ovation ‘Dusk Till Dawn’ noemt. Op deze versie zit een zwart slagplaatje, wat bij het donkerblauw een strakker geheel geeft dan het crèmekleurige plaatje op de Honey Burst-zuster.
Het gewicht is drie kilo. Dat is licht voor een single-cut met humbuckers, en merkbaar lichter dan de IV-1-G, die met zijn elzen body op 3,4 kilo uitkomt. Voor wie lange sets speelt of last heeft van zijn schouder, is dat geen detail. Ovation noemt het ontwerp ergonomisch; met dit gewicht en een body die zichtbaar compacter is dan een Les Paul, valt daar weinig tegenin te brengen.
De gitaar wordt in Indonesië gebouwd. De afwerking is netjes: de frets zijn goed afgewerkt, de halskromming en de snaarhoogte staan af fabriek goed, en er zijn geen slordigheden die je bij een gelimiteerde oplage niet zou willen zien. De Viper zit in de prijsklasse waarin Aziatische productie de norm is, en de kwaliteit past bij wat je daar mag verwachten.
Hals en toets
De esdoorn hals is aan de body geschroefd en heeft een toets van Java-palissander met 24 frets en dots van abalone. De mensuur is 647,7 millimeter, de bekende 25,5 inch van Fender. Dat geeft meer snaarspanning dan de kortere Gibson-mensuur en een strakker gevoel in het lage register, wat goed samengaat met hoge-outputpickups en lagere stemmingen.
Het zadel is van Black Tusq en 42,8 millimeter breed. Dat is een gangbare maat: geen smalle shredhals, geen brede vintagehals. Het halsprofiel zit daar ook tussenin. Het is niet zo dun als een moderne superstrat-hals, maar heeft genoeg vlees om akkoorden comfortabel te pakken. Voor een gitaar die zowel slaggitaar als solo-instrument wil zijn, is dat een verstandige keuze.
Met 24 frets en een single cutaway is de vraag altijd hoe goed je bovenin de hals kunt komen. De cutaway en de verbinding van hals en body maken de hoogste posities bereikbaar, al blijft een geschroefde hals met single cut daar per definitie iets minder ruim dan een double-cut met een afgeschuinde halsvoet.

De mechanieken zijn Ovation-stemmechanieken van gegoten metaal, oil-sealed. Niets bijzonders, wel degelijk.
De Babicz Fixed 6 Hardtail
Het hart van het ontwerp is volgens Ovation de brug, en daar valt wat voor te zeggen. De Babicz Fixed 6 Hardtail is een full-contact brug: de zadels rusten volledig op de bodemplaat in plaats van op twee kleine stelschroefjes per zadel. Het idee daarachter is dat de trilling van de snaar zo directer in de body terechtkomt. Ovation belooft dat noten daardoor langer doorklinken en voller klinken. Hoeveel dat in de praktijk scheelt, is lastig los te zien van hout, pickups en setup, maar een vaste brug met snaren door of op een stevige plaat is hoe dan ook een stabiele basis voor sustain en stemvastheid.
Juist dat laatste is de reden om voor deze versie te kiezen. Een hardtail heeft geen veren, geen zwevende brug en niets dat na een flinke bend of een temperatuurwisseling uit balans raakt. Voor wie veel in alternatieve stemmingen speelt of snel tussen stemmingen wisselt, is dat praktisch: je draait de stemmechanieken en de rest blijft staan.
De keerzijde is net zo duidelijk. Wie vibrato wil, moet bij de IV-DTD-G niet zijn. Daarvoor is de IV-1-G er, met een Babicz FCH-2 Point tremolo. Ovation heeft de twee versies zo bewust tegenover elkaar gezet: precisie en stemvastheid hier, expressie met de tremolo daar.
Lace Sensor Hot Gold Dually en de coil-split
In beide posities zit een Lace Sensor Hot Gold Dually, gemaakt in de VS. Een Dually is in feite twee Lace Sensors naast elkaar in een humbuckerformaat. Lace Sensors staan bekend om hun lage brom en de geringe magnetische trekkracht op de snaren, wat het sustain ten goede komt en minder snel zweverige tonen geeft bij lage actie.
De gelijkstroomweerstand zegt veel over het karakter. De halspickup zit op 12K, de brugpickup op 26,4k. Dat laatste is fors, ook voor een humbucker. Het betekent veel output en een stevig onderste deel van het spectrum, met een brug die een versterker hard aanstuurt. Van clean tot high gain is alles haalbaar. Met een amp die net op breakup staat, geeft de brugpickup al snel crunch, terwijl de hals met zijn veel lagere weerstand ruimte laat voor clean en voor solo’s met wat meer definitie.
Waar de Viper niet heen gaat, is de echte moderne metal. De Hot Gold Dually’s zijn krachtig, maar het zijn passieve pickups met een andere klankopbouw dan de strakke, gecomprimeerde hoge-gainpickups die in dat genre gangbaar zijn. Rock, hardrock en fusion liggen deze gitaar het best. Ook als werkpaard voor een coverband, waar je op één avond van funk naar stadionrock gaat, doet hij het goed.
Bediening: drie knoppen, één trucje
De bediening is sober. Er zijn een driewegschakelaar, één volumeknop en één toonknop. De toonknop is een push-pull-potmeter die beide humbuckers tegelijk splitst. Er is dus geen aparte volumeknop per pickup en geen manier om één pickup te splitsen terwijl de andere als humbucker blijft werken.
Dat heeft praktische gevolgen. Wie gewend is aan een Les Paul-achtige opstelling, waarbij je met twee volumeknoppen een mix in de middenstand maakt of de halspickup als ‘killswitch’ terugdraait, mist die mogelijkheid hier. Voor wie gewoon schakelt en op de amp of met pedalen werkt, maakt het weinig uit, en het levert een opgeruimde gitaar op.

De split verdubbelt in feite het aantal klanken van drie naar zes. Het meest bruikbaar is de middenpositie met beide pickups gesplitst: een open, funky klank die goed werkt voor blues, funk en schone ritmepartijen. Gesplitste klanken komen alleen niet helemaal in de buurt van echte singlecoils. Dat ligt ook voor de hand: met één helft van een Dually actief daalt de output flink, en wat overblijft is een wat dunnere, glazige variant van een singlecoil, niet een volwaardige Strat- of Tele-klank. Als extra kleur is de split waardevol; wie een gitaar zoekt die echt twee karakters in zich heeft, moet zijn verwachtingen bijstellen.
De prijs en de oplage
De Viper IV-DTD-G kost €1.194, inclusief een Viper-gigbag. Voor die prijs krijg je Amerikaanse pickups van een specialist, Babicz-hardware, 24 frets, een Tusq-zadel en een goede afwerking. Dat is een redelijke verhouding, zeker voor een instrument dat in zestig exemplaren verschijnt. Gelimiteerde jubileummodellen kosten vaak meer dan wat erin zit rechtvaardigt; hier valt dat mee.
De gitaar is er alleen in een rechtshandige versie. Bij een oplage van zestig stuks is dat begrijpelijk, maar linkshandige gitaristen die op de Viper hoopten, vallen buiten de boot.
Alternatieven
Het meest voor de hand liggende alternatief zit in dezelfde doos, zogezegd: de Viper IV-1-G Limited. Zelfde hals, zelfde pickups, zelfde mensuur en dezelfde prijs, maar met een elzen body, een Honey Burst-afwerking en de Babicz FCH-2 Point tremolo. Hij is vierhonderd gram zwaarder. Elzen geeft een iets ander fundament dan basswood met esdoornfineer, maar het echte verschil zit in de brug. Wie twijfelt, beslist eigenlijk tussen een vaste brug en vibrato.
Buiten Ovation ligt een bolt-on gitaar met hoge-outputpickups en een rockgerichte opzet ook in andere gelimiteerde reeksen, zoals de Limited Edition Player Fusion Series van Fender, die zich nadrukkelijk op hardrock richt. Daar krijg je de bekende Fender-vormen en geen eigenzinnig silhouet, en precies daar onderscheidt de Viper zich: het is een ontwerp dat je niet op elk podium tegenkomt.
Ons oordeel
De Viper IV-DTD-G is een doordachte, goed gebouwde gitaar die meer is dan een jubileumcadeautje. De keuze voor basswood maakt hem licht, de hardtail maakt hem stabiel en de Lace Sensors geven hem een duidelijk karakter: veel output, een stevig laag en het beste werk in rock en fusion. De afwerking en bespeelbaarheid zijn in orde, en de prijs is redelijk voor wat erin zit.
De beperkingen zijn concreet en bekend. Eén volume- en één toonknop met een split die beide pickups tegelijk omzet, bieden weinig ruimte om te mengen. Gesplitste klanken zijn een bruikbare extra, maar geen vervanging voor singlecoils. Voor moderne metal zijn de pickups niet gemaakt, en een tremolo zit er niet op. Als dat geen bezwaren zijn, is dit een van de interessantere single-cuts in deze prijsklasse, al was het maar omdat er nauwelijks iets is dat erop lijkt.
Blijft de vraag die Ovation zelf oproept met die zin op de productpagina. Zestig stuks per versie is een gebaar, geen productlijn. Als ‘Ovation is electric again’ meer moet zijn dan een jubileumslogan, zal het merk ooit een Viper moeten bouwen die niet na honderdtwintig exemplaren uitverkocht is. Komt die er?


