Fender viert 75 jaar Telecaster met de Player II in vier jubileumkleuren
Fender brengt de Player II Telecaster uit in vier gelimiteerde jubileumkleuren met een 75th Anniversary-halsplaat.

De 75th Anniversary Player II Telecaster is precies de Player II Telecaster die Fender sinds juli 2024 in Ensenada, Mexico bouwt. Er zijn twee verschillen: vier kleuren die alleen in deze jubileumreeks bestaan en een halsplaat die aan 75 jaar Telecaster herinnert. Hals, body, pickups, elektronica en hardware zijn gelijk. De prijs ook: 849 dollar, net als voor een gewone Player II Telecaster. Je betaalt dus niets extra voor het jubileum, maar je krijgt er ook geen andere gitaar voor.
Dat is minder saai dan het klinkt. Platte body, schroefhals, twee single-coils en een schakelaar met drie standen: aan dat recept hoeft weinig te veranderen, en de Player II houdt zich er netjes aan.
Vier kleuren, vast gekoppeld aan de toets
Fender kondigde deze uitvoering in augustus 2026 aan, in de tweede ronde jubileummodellen rond de Telecaster. In maart was de eerste reeks al verschenen, met onder meer een Vintera Road Worn 1951 en een American Ultra II.

De vier kleuren zijn Daphne Blue, Seafoam Green, Candy Apple Red en Aztec Gold, en kleur en toets horen vast bij elkaar. Daphne Blue en Seafoam Green hebben een rosewood toets, Candy Apple Red en Aztec Gold een maple toets. Een blauwe Tele met een maple hals zit er in deze reeks dus niet bij. Wie op kleur kiest, maakt dat weinig uit. Wie een uitgesproken voorkeur heeft voor gelakt maple of juist voor rosewood, heeft de helft van de keuze al gemaakt voordat de kleur aan bod komt.
Daphne Blue en Seafoam Green komen uit het Fender-archief van de jaren vijftig en zestig en passen goed bij rosewood en de drielaags slagplaat in parchment. Candy Apple Red en Aztec Gold zijn een stuk feller. Vooral Aztec Gold zie je zelden op een Telecaster in deze prijsklasse.
De jubileumplaat zit waar de hals aan de body is geschroefd. Je ziet hem dus vooral als de gitaar op de standaard staat of als je hem omdraait. Een bescheiden detail, en bij een gitaar die niets meer kost dan het gewone model is dat ook wel zo eerlijk.
De hals: Modern C en een vlakkere toets
Wat een Player II anders maakt dan een vintage Telecaster, merk je vooral aan de hals. Het profiel is een Modern C: middelmatig vol en afgerond, met veel minder hout dan de dikke U-halzen uit de vroege jaren vijftig. De achterkant heeft een satin urethane-afwerking. Die voelt droger aan dan een glanzende laklaag en plakt minder als je handen in een volle zaal gaan zweten.
De toets heeft een radius van 9.5 inch (241 mm), vlakker dan de 7.25 inch van vintage Telecasters. Op een sterk gebogen toets kan een snaar bij een flinke bend hoog op de hals tegen een hogere fret komen, waarna de toon wegvalt. Bij 9.5 inch gebeurt dat veel minder snel, en kan de actie lager zonder dat noten bij bends afsterven. Akkoorden in de eerste posities blijven toch comfortabel, omdat de toets nog duidelijk gebogen is. Het is al jaren het compromis dat Fender in het middensegment kiest, en het werkt.
De randen van de toets zijn afgerond. Door die rolled edges voelt de hals alsof hij al een paar jaar bespeeld is, zonder scherpe hoeken langs duim of handpalm. De rosewood uitvoeringen hebben een slab toets: een dikke, plat afgezaagde toets zoals Fender die tot begin jaren zestig gebruikte.
Er zitten 22 medium jumbo frets op, bij een schaallengte van 25.5 inch (648 mm) en een topkambreedte van 42 mm. Die frets zijn breder en hoger dan de vintage-tall frets op de jubileum-Vintera. Dat helpt bij vibrato en bends; wie de vintage-beleving zoekt, ziet het juist als een stap weg van de oorspronkelijke Tele. De hals is zoals altijd bij een Telecaster vastgeschroefd, met vier schroeven en de jubileumplaat ertussen.
Pickups en schakeling
De elektronica is zo eenvoudig als een Telecaster hoort te zijn: twee single-coils, een drieweg bladschakelaar, één volumeknop en één toonknop. Geen push-pull, geen serieschakeling, geen vierde stand. Halspickup, beide samen of brugpickup, en daar houdt het op.
De pickups zijn Player Series Alnico V single-coils. Daarin zit een concreet verschil met de goedkopere Standard-serie van Fender, die keramische pickups heeft. Alnico V-magneten trekken minder hard aan de snaren en geven een iets minder abrupte attack. Het hoog blijft helder, maar is minder schel.
In de praktijk betekent dat het bekende Tele-recept. De brugpickup heeft veel attack en twang in clean, en snijdt met crunch of een versterker op zijn breakup scherp door een band heen. De halspickup is ronder en zachter, geschikt voor akkoorden en cleane jazz- of soulpartijen. De middenstand combineert beide en is voor veel Tele-spelers de stand voor ritmewerk. Met high gain kan een Telecaster prima overweg, maar single-coils blijven single-coils: meer gain betekent ook meer ruis en brom.
Dat laatste is de echte beperking van deze gitaar, al geldt die voor bijna elke klassieke Tele. Single-coils pikken brom op van dimmers, lichtinstallaties en voedingen, en hier zit niets in dat dat tegenhoudt. In de middenstand valt de brom grotendeels weg, op de losse pickups niet. Fender heeft daar elders wel een oplossing voor: de Limited Edition Pro Classic Series uit dezelfde zomerreeks heeft het nieuwe Fender Silent System, een passief systeem zonder batterij dat de brom van single-coils onderdrukt. Wie juist meer gain en een steviger karakter zoekt, kijkt eerder naar de Limited Edition Player Fusion Series, die op hardrock en lagere stemmingen is gericht.
Brug, mechanieken en snaren
De brug is een Tele-brug met zes zadels en snaren door de body. Ten opzichte van de vintage brug met drie zadels, waarop steeds twee snaren een zadel delen, is dat een praktische verbetering. Bij drie zadels is de intonatie altijd een compromis tussen twee snaren. Met zes stel je elke snaar apart af, wat je vooral hoog op de hals merkt en bij het wisselen naar een andere snaardikte. Ook de hoogte stel je per snaar in, zodat de snaarligging precies de 9.5 inch radius volgt.
De zadels zijn massieve blokjes staal. De snaren komen van achteren door de body, via metalen hulsjes. Dat geeft extra druk op de brug en hoort van oudsher bij het Tele-geluid. Het maakt snaren wisselen wel iets meer werk dan bij een gitaar met een los staartstuk, want elke snaar moet van achteren door de body.
Op de kop zitten ClassicGear-stemmechanieken met een overbrenging van 18:1: vrij standaard en precies genoeg om snel en nauwkeurig te stemmen. Locking mechanieken zijn het niet. Af fabriek zitten er Fender USA 250L-snaren op, nickel plated steel van .009 tot .042.
Body en wat er niet bij zit
De body is van alder, zoals op de meeste Player II-modellen. Alder is licht tot middelzwaar en klinkt evenwichtig, zonder uitschieters in laag of hoog. Bijzonder is het niet, maar wel wat je wilt als pickups en versterker het karakter moeten bepalen. Een gewicht is niet opgegeven; een alder Telecaster valt meestal goed te dragen tijdens een lange set.
De vorm is de vertrouwde platte Tele-body, zonder buikcontour of afgeschuinde armleuning. Wie van een Stratocaster komt, voelt dat meteen aan de ribben. Dat hoort bij het ontwerp en is sinds het begin niet veranderd.

Een koffer zit er niet bij; de houten Classic Series hardshell koffer is los te koop. In deze prijsklasse is dat gebruikelijk, maar bij een uitvoering die het van kleur en uitstraling moet hebben, had een koffer met een jubileumdetail niet misstaan.
Binnen en buiten de jubileumreeks
De Telecaster begon als Broadcaster. Gretsch had al een drumstel met de naam Broadkaster op de markt, dus die naam moest weg. Een tijdlang gingen de gitaren de deur uit met een afgeknipt logo zonder modelnaam, de exemplaren die verzamelaars nu Nocasters noemen. Daarna kwam de naam Telecaster.
Het tegenovergestelde van de Player II binnen de jubileumcollectie is de 75th Anniversary Vintera Road Worn 1951 Telecaster. Die kost 1899 euro en is bedoeld voor wie het oorspronkelijke ontwerp zoekt: swamp ash body, een vroege U-hals, een maple toets met 7.25 inch radius, vintage-tall frets, twee Pure Vintage 1951 pickups en een brug met drie zadels. De Tele zoals hij was, inclusief de dikke hals en de intonatie die daarbij hoort. De Player II is op al die punten moderner en een stuk goedkoper.
Wie het jubileum met meer uitstraling dan een kleur wil vieren, heeft binnen de Player II-lijn de 75th Anniversary Player II Telecaster met Diamond Dust Sparkle-finish uit maart. Die heeft Thunderbolt-pickups in plaats van de Alnico V single-coils en kost 1099 dollar. Dat is echt een andere gitaar, niet alleen een andere lakkleur.
Aan de onderkant staat de Fender Standard-serie: goedkoper, met keramische pickups. Logisch voor wie zo weinig mogelijk wil uitgeven, maar de Alnico V-pickups, de zes stalen zadels en de afgeronde toetsranden van de Player II zijn precies waar het prijsverschil in zit.
Een zijtak is de 75th Anniversary Player II Baritone Telecaster. Met een schaallengte van 27 inch en een stemming van B naar B is dat een heel ander instrument, al is de rest gelijk aan de Player II: Modern C-hals, 9.5 inch toets, Alnico V single-coils en ClassicGear-mechanieken.
Wat deze Tele is
Als gitaar is de 75th Anniversary Player II Telecaster precies zo goed als de Player II Telecaster, en dat is behoorlijk goed. De hals is comfortabel en modern zonder het Tele-karakter kwijt te raken, de zes zadels lossen het bekendste nadeel van de vintage brug op en de Alnico V-pickups blijven dicht bij wat een Telecaster hoort te doen: helder en strak in clean, scherp in crunch en met genoeg reserve voor overdrive en distortion van een pedaal of versterker. Als eerste serieuze elektrische gitaar of als vaste gitaar voor optredens valt er weinig op aan te merken.
De beperkingen zitten in het ontwerp: geen bescherming tegen brom, een bewust minimale schakeling en geen koffer. Wie verfijndere elektronica, een ander halsprofiel of betere hardware wil, moet hoger in de catalogus kijken. Dat de jubileumuitvoering zich alleen in kleur en halsplaat onderscheidt, is geen nadeel van de gitaar. Het maakt de keuze voor deze versie puur een kwestie van smaak: een Seafoam Green Tele met rosewood toets of een Aztec Gold met maple hals, voor dezelfde prijs als een standaardkleur. Meer belooft deze uitvoering niet, en minder krijg je ook niet.


