Patina PT-3: T-style gitaar met nitro-afwerking, prettige hals en een paar kanttekeningen
De Patina PT-3 lijkt een gitaar waarvan de bouw meer belooft dan de elementen waarmaken. Dat is geen ramp. De bouw is het deel dat je niet zomaar vervangt, en daar zit bij deze T-style het meeste werk.
Patina levert de PT-3 BK met een nitrocellulose-afwerking over een paulownia body, een hals van quarter-sawn geroosterd esdoorn, 22 jumbo frets van roestvrij staal, locking mechanieken en twee custom handgewonden Alnico V-singlecoils. De adviesprijs is volgens de fabrikant 599 euro. Op 6 november 2026 publiceerde Guitar World een uitgebreide review die de bouwkwaliteit en het speelcomfort prees, maar de klank als geheel wat dun vond. Leg je die twee kanten naast elkaar, dan zie je een gitaar met een duidelijk zwaartepunt.
Een merk dat om lak draait
Patina is opgezet door de mensen achter Jet Guitars, het merk dat bekend werd met betaalbare gitaren die veel bieden voor hun prijs. Het uitgangspunt van Patina is specifiek: gitaren in de lagere prijsklassen met echte nitrocellulose-lak, in plaats van de polyurethaan die bij budgetgitaren vrijwel standaard is.
Dat is meer dan een detail voor liefhebbers. Nitrocellulose is dunner en zachter dan polyurethaan. De lak slijt mee met het spelen, krijgt na verloop van tijd barstjes en wordt dof op de plekken waar arm en hand langs schuren. Juist dat gedrag maakte de Fenders en Gibsons uit de jaren vijftig en zestig zo gewild, en juist daarom kiezen fabrikanten die op duurzaamheid mikken voor poly. Het is een kwestie van smaak, maar wie een gitaar wil die zichtbaar ouder wordt, moest daar tot nu toe meestal flink meer voor betalen.
De catalogus bestaat uit vier lijnen: de 3 Series, 4 Series, 6 Series en 7 Series. De verschillen zitten vooral in de afwerking en de elementconfiguratie. De 3 Series, waar de PT-3 toe behoort, is bewust niet gerelict. De gitaar komt glanzend uit de fabriek en de slijtsporen moet je er zelf in spelen. Wie die liever kant-en-klaar heeft, kan bij de PT-6 terecht, de gerelicte tegenhanger.
Licht, maar met gevolgen
Het exemplaar dat Guitar World besprak woog 2,8 kilo, oftewel 6,1 pond. Voor een massieve T-style is dat erg licht. Een gemiddelde Telecaster met een essen of elzen body zit daar meestal ruim boven.
Dat lage gewicht komt van paulownia, een houtsoort die bekendstaat als licht en zacht. Twee gevolgen liggen voor de hand. Zacht hout deukt sneller, en onder een dunne nitrolaag worden tikken en stoten snel zichtbaar. Bij een gitaar die bedoeld is om te verouderen is dat eerder een eigenschap dan een gebrek, maar wie zijn instrumenten graag smetteloos houdt, moet het weten. Het tweede gevolg is de balans: een lichte body tegenover een volwaardige esdoorn hals met locking mechanieken. De reviewer merkte enige neck-dive op, en dat past bij die verhouding. Strap locks worden overigens meegeleverd.
De PT-3 BK is effen zwart, gecombineerd met een slagplaat in rode tortoise. Sober en klassiek. Daarnaast noemt de review Sunburst en Sea Foam Green als kleuren.
De Nederlandse dealer VDS vermeldt dat gitaren bij levering al zijn afgesteld. Op het moment van schrijven toont de productpagina van de PT-3 BK daar geen voorraad, maar een aanmeldknop voor een bericht zodra de gitaar leverbaar is.
De hals en de toets
Op de hals concentreert Patina een groot deel van de specificaties. De hals is van quarter-sawn esdoorn, geroosterd en afgewerkt met satijnlak in plaats van glanzende nitro. Dat laatste is een praktische keuze: satijn voelt minder plakkerig onder een bezwete hand, en de vintage-lak gaat zo niet ten koste van het spelen. Geroosterd esdoorn staat bekend als stabieler bij wisselingen in temperatuur en luchtvochtigheid, en quarter-sawn hout is om dezelfde reden gewild.
De toets is van palissander, met luminescente zijmarkeringen die oplichten als het podiumlicht uitgaat. De mensuur is de vertrouwde 25,5 inch van een T-style. Het zadel is volgens de review van been, wat in deze prijsklasse niet vanzelfsprekend is.
De frets zijn jumbo en van roestvrij staal, met afgeronde randen. Stainless frets slijten nauwelijks, wat op termijn een fretbehandeling scheelt, en voelen glad aan bij bends. De reviewer noemt de afwerking van de frets verzorgd. Dat zegt iets, want roestvrij staal is lastiger te bewerken dan het gangbare nikkelzilver, en juist bij goedkopere gitaren gaat het met de fretafwerking vaak mis.
Dan de toetsradius: 13,75 inch. Dat is opvallend vlak voor een gitaar in deze vorm. Klassieke Telecasters hebben een sterk gebogen toets van 7,25 inch, moderne Fender-modellen zitten meestal op 9,5 inch. Een radius van 13,75 inch ligt dichter bij wat je op gitaren voor sneller leadwerk tegenkomt. Een vlakke toets maakt lage actie en grote bends makkelijker, omdat snaren minder snel afketsen tegen hogere frets. De keerzijde is dat barré-akkoorden en open akkoorden in de eerste posities voor veel spelers minder natuurlijk aanvoelen, omdat een gebogen toets beter aansluit bij de vorm van de hand.
Dat zie je terug in de review. De PT-3 wordt daarin beschreven als bijzonder comfortabel voor leadpartijen, met makkelijke legato en bends, terwijl de radius iets is wat niet iedereen zal aanspreken, zeker niet wie vooral open akkoorden speelt. Uiterlijk is de PT-3 dus een vintage T-style, maar de hals is gebouwd voor een speelstijl die daar niet altijd bij hoort. Voor iemand die countrylicks en dubbelgrepen speelt kan dat goed uitpakken, voor een singer-songwriter die vooral akkoorden aanslaat minder.
Stemmen en snaren
De gitaar wordt geleverd met D’Addario EXL110, een set 10-46, de meest gangbare dikte voor elektrische gitaren. De mechanieken zijn verchroomd en locking, met een overbrenging van 1:19. Locking mechanieken klemmen de snaar vast in de stemas, zodat er minder wikkelingen nodig zijn en de snaar minder kan verschuiven. Dat helpt bij snel snaren wisselen en bij stemvastheid tijdens bends. De reviewer noemt de stemming stabiel en schrijft dat mede toe aan deze mechanieken.
De snaarafstand bij de brug is 10 millimeter. Over het type brug en de zadels vermelden fabrikant en review geen details.
Twee singlecoils, twee knoppen
De elektronica is eenvoudig gehouden. Twee singlecoils, door Patina omschreven als custom handgewonden Alnico V-elementen van 7k, met potmeters van Alpha. Er is één volume- en één toonregelaar.
Een weerstand van ongeveer 7k is voor een T-style geen uitschieter: geen bijzonder hete elementen, maar ook geen zwakke vintage-wikkelingen. Alnico V staat bekend om een heldere, strakke klank met veel attack. De fabrikant belooft bite en twang zonder dat het schel wordt, en noemt zowel cleane countrylijnen als distortion als werkterrein. De dealer spreekt zelfs van een punchy output voor moderne riffs en lage stemmingen.
De review is minder lovend. Over het geheel vond de reviewer de klank wat dun, met vooral een gebrek aan laag. De brugpickup klonk smal en overtuigde het minst bij cleane partijen. Dat is bij een T-style een gevoelige plek, want de brugpositie is het geluid waar veel mensen dit model om kopen. De review voegt er wel aan toe dat sommige spelers die smalle brugklank juist kunnen waarderen, en dat er nog steeds goede geluiden in de gitaar zitten.
Specificaties en review vormen samen een logisch beeld. Een zeer lichte body van zacht hout levert vaak een snelle, open klank, maar niet per se veel massa in het laag. Combineer dat met heldere Alnico V-singlecoils van gematigde output en een smal brugelement ligt in de lijn der verwachting. Met gain erbij is een slank laag minder een probleem, omdat distortion de klank al dikker maakt en een strakke onderkant riffs gedefinieerd houdt. Dat zou ook de nadruk van de dealer op riffs en lage stemmingen kunnen verklaren. Clean valt er minder te verbergen.
In de mix en op de werkbank
De PT-3 lijkt zich dan ook het best te laten zien waar de hals het werk doet: leadpartijen, bends, snelle loopjes. In een volle mix valt een dunne brugklank soms minder op dan solo, en met EQ valt er iets aan het laag te doen. Maar een smal element wordt van EQ niet breder, en bij cleane opnames waar de gitaar centraal staat blijft de basis bepalend.
De voor de hand liggende oplossing noemt de review zelf: andere elementen. Met een pickupwissel houd je volgens de reviewer een solide fundament over. Dat is een redelijke gedachte. Een set T-style-singlecoils is een van de goedkoopste en eenvoudigste upgrades die er zijn, en alles wat achteraf duurder is om te veranderen, zoals frets, hals, lak en mechanieken, zit al goed. Patina vermeldt wel niets over de maten van de freesgaten, dus of standaard T-style-elementen zonder aanpassing passen, is niet bevestigd. Met de Alpha-potmeters en slechts twee regelaars blijft een wissel in elk geval overzichtelijk.
De PT-6 en de Fender Standard Telecaster
Binnen het eigen merk is de PT-6 het logische alternatief: de gerelicte uitvoering die tegenover de PT-3 staat. Wie een verweerde nitro-gitaar aantrekkelijk vindt maar niet jaren wil wachten tot de sporen er vanzelf in zitten, kijkt daar. Wie juist de eigen slijtage wil, zit bij de PT-3 goed.
Buiten Patina noemt de review de Fender Standard Telecaster, met een vermelde prijs van 679 dollar. Dat is de vergelijking die voor de hand ligt: het origineel, in een vergelijkbare prijsklasse. De Fender heeft een polyurethaan-afwerking en de vertrouwde Fender-maatvoering, inclusief een sterker gebogen toets. De PT-3 onderscheidt zich met de nitro-lak, de roestvrijstalen frets en de locking mechanieken. Daartegenover staat de klank, waar Fender een bekende referentie heeft.
De rekensom van de PT-3
Met de PT-3 laat Patina zien waar het geld in een gitaar van deze prijs naartoe kan gaan als je bewust keuzes maakt. Nitrocellulose, een geroosterde quarter-sawn hals, een benen zadel, stainless frets en locking mechanieken voor een adviesprijs van 599 euro, of 519 pond volgens de in de review genoemde Britse lanceringsprijs: dat lijstje zie je in deze klasse zelden zo compleet. Of die prijzen nog actueel zijn, maken de bronnen niet duidelijk, maar aan de verhoudingen verandert dat weinig.
De keerzijde zit op twee plekken. De elementen zijn kennelijk het onderdeel waar het minst in is geïnvesteerd, en dat is bij een T-style een gevoelige plek. En de lichte paulownia body maakt de gitaar comfortabel om lang te dragen, maar zorgt ook voor neck-dive en een body die snel beschadigt. Dat laatste past bij het idee van Patina, het eerste is gewoon een beperking.
De vlakke toetsradius bepaalt het meest voor wie de PT-3 prettig is. Het is een moderne hals in een vintage jasje, en dat werkt voor leadspelers beter dan voor wie vooral akkoorden speelt. Eerlijk gezegd is dat ook het interessantste aan de gitaar: een uiterlijk dat naar de vroege jaren vijftig verwijst en een speelgevoel dat dat duidelijk niet doet.
Als basis om op voort te bouwen is de PT-3 overtuigend. Als kant-en-klare T-style met die kenmerkende brugklank is hij dat, afgaand op de beschikbare informatie, minder.
