Nick Cave noemt AI-songgenerator Suno een belediging voor songwriters

Nick Cave heeft zijn oordeel over AI-songgeneratoren klaar. In een nieuwe bijdrage op The Red Hand Files, de site waarop hij vragen van fans beantwoordt, noemt hij platforms die met een paar klikken complete liedjes maken een teken van de “demonische potentie” van de technologie. Het stuk werd op 10 en 11 november 2026 breed opgepikt. Wanneer het precies online kwam, is niet duidelijk.

De aanleiding was een fan, Catherine, die hem op de man af vroeg of hij een doomer of een boomer is als het om AI gaat. Cave begint verrassend bescheiden. Kunstmatige intelligentie kan de wereld redden, vernietigen of iets daartussenin doen, schrijft hij. “Ik weet het niet.”

Over songgeneratoren twijfelt hij een stuk minder. Die laten volgens hem zien hoe de technologie menselijke inspanning kan uithollen en onze band met het goddelijke kan doorsnijden. Ze bespotten de schepping zelf, door de mens overbodig te maken en de vruchten van menselijk streven terug te brengen tot gewone producten. Misschien is het “onze laatste, meest zielsverwoestende vernedering”.

Kunst en kunstenaar

Het interessantste deel komt pas daarna, bij een heel andere vraag. Een tweede fan, Nuno, wilde weten of je de kunst kunt scheiden van de kunstenaar. Die discussie loopt al eeuwen, en Cave had haar naar eigen zeggen allang voor zichzelf beslecht: dat kan niet. Kunst en kunstenaar horen volgens hem bij elkaar zoals golven bij de zee waaruit ze opkomen.

Tot nu. Met de komst van songgeneratoren is die vraag volgens Cave ineens op zijn kop gezet. De kunstenaar is wel degelijk los te maken van de kunst. Sterker nog: die kunstenaar, door Cave omschreven als een gebrekkig, rommelig, gebroken, treurig en vreugdevol probleem, kan volledig uit de vergelijking worden geschrapt.

Dat is een slimme draai. De oude vraag of je nog naar de muziek van een problematische artiest mag luisteren, krijgt zo een nogal cynisch antwoord: zonder artiest valt er ook niets meer af te wegen. Cave maakt die gedachte zelf af. Voor wie de wereld graag van problematische artiesten verlost, en die censurerende krachten zijn volgens hem nog altijd actief, is dit vast reden voor een feestje. Deze platforms beloven de wereld immers van artiesten in het geheel te verlossen.

The Great Cancellator

Suno noemt hij daarbij bij naam, en hij geeft het platform meteen een bijnaam: the Great Cancellator. Het programma heeft nooit liefgehad, gelachen of gerouwd, schrijft Cave, nooit vreugde, verlies of liefdesverdriet gekend en zich zelfs nooit verveeld. Toch levert het “een imitatie van de ziel, een liedje, in precies vijftien seconden”. Hij noemt dat een belediging voor iedere songwriter die in deze wereld heeft geleefd en geworsteld en daarmee het recht heeft verdiend om een liedje te maken.

Dat laatste is typisch Cave. Zijn bezwaar gaat niet in de eerste plaats over hoe zo’n AI-liedje klinkt, maar over wat eraan voorafgaat. Een liedje is voor hem wat er overblijft van een geleefd leven, en dat kun je niet overslaan.

Eerder wel milder

Helemaal rechtlijnig is zijn verhouding met AI overigens niet. Hij geldt al jaren als een van de felste critici en noemde de technologie eerder onder meer “ongelooflijk verontrustend”. Teksten die fans met ChatGPT “in de stijl van Nick Cave” lieten schrijven, vond hij een groteske bespotting van wat het betekent om mens te zijn.

Toch liet hij zich eerder ook verrassen. Filmmaker Andrew Dominik maakte een AI-video bij ‘Tupelo’, waarin archieffoto’s van Elvis Presley tot leven werden gewekt. Cave vond het resultaat buitengewoon diepzinnig en schreef destijds dat zijn kijk op AI als artistiek middel daardoor milder was geworden: “Tot op zekere hoogte ben ik van gedachten veranderd.”

Het verschil zit misschien in wie er aan de knoppen zat. Bij ‘Tupelo’ was dat een filmmaker met een eigen visie op een bestaand nummer van Cave. Bij Suno is er volgens hem niemand meer die iets heeft meegemaakt. En juist dat ontbrekende leven is voor Cave het hele punt.