Oud-drummer Frank Ferrer: bij Guns N' Roses speelde ik ergens tussen Steven Adler en Matt Sorum in

“I’ve been asked this question before”, zei Frank Ferrer, en dat klopt. In de podcast Drum For The Song, gepresenteerd door Dane Campbell, zoon van Motörhead-gitarist Phil Campbell, kreeg de oud-drummer van Guns N’ Roses opnieuw de vraag hoe hij zich verhield tot zijn voorgangers Steven Adler en Matt Sorum. Het gesprek verscheen op 6 november 2026 in uitgeschreven vorm.

Nieuw is zijn antwoord niet; in 2016 en 2020 zei hij grotendeels hetzelfde. Toch geeft het een helder beeld van een lastige klus: negentien jaar lang andermans drumpartijen spelen, met de mensen die die nummers geschreven hebben naast je op het podium.

Drie periodes, drie gevoelens

Ferrer deelt de geschiedenis van de band op in tijdperken: dat van Adler, dat van Sorum en daarna dat van Bryan ‘Brain’ Mantia. Dat laatste materiaal vond hij het minst flexibel. Volgens Ferrer werd het op een click opgenomen en was het drumwerk progressiever dan wat Adler en Sorum deden. Veel ruimte lag daar dus niet.

Bij de oudere nummers lag dat anders. Adler gaf het debuut Appetite For Destruction (1987) volgens Ferrer iets ontspoords, het soort energie waarbij je zin krijgt om iets tegen de muur te gooien. Hij noemt die plaat “so punk”. Sorum bracht daarna een stevig, betrouwbaar fundament. Ferrer roemt vooral Locomotive, waarop het drumwerk volgens hem gewoon belachelijk goed is: strak, funky en met een gemene houding.

Zelf probeerde hij daar ergens tussenin te gaan zitten. Hij wilde dat funky, punkachtige gevoel dat alles elk moment uit elkaar kan vallen, maar zonder het fundament kwijt te raken. Of dat vaak lukte, weet hij naar eigen zeggen niet.

Eén nummer met twee drummers erin

Waar het volgens Ferrer wel lukte, was You Could Be Mine. Die keuze is logischer dan ze lijkt. Voor zover hij weet speelde de band het nummer al toen Adler nog achter het drumstel zat, maar werd het met Sorum opgenomen. De losse sfeer en de vaste grond zitten er dus allebei al in. Ferrer hoefde zijn compromis daar niet te verzinnen. Het lag al klaar.

Ook die voorkeur is niet van vandaag. In een interview met MusicRadar uit 2016 noemde hij You Could Be Mine al zijn favoriete nummer om te spelen. Hij vergeleek het toen met autorijden: eerst wegscheuren, dan terugschakelen, dan cruisen. In 2020 omschreef hij zichzelf in een andere podcast als een groove-drummer die tussen beide drummers in probeert te spelen. Wie Ferrer al langer volgt, hoort vooral een man die zijn verhaal in tien jaar nauwelijks heeft hoeven bijstellen.

Van invaller naar langstzittende drummer

Dat hij die vraag zo vaak krijgt, komt doordat hij zo lang bleef. Ferrer kwam in juni 2006 bij Guns N’ Roses als tijdelijke vervanger voor Mantia, wiens vrouw tijdens een geplande tournee moest bevallen. Zijn vriend Tommy Stinson, toen bassist in de band, belde hem terwijl hij bij de talentenshow van zijn dochter zat. Het ging om twee weken.

Het werden er negentien jaar, langer dan Adler en Sorum samen. Ferrer drumde op vijf nummers van Chinese Democracy (2008) en bleef aan boord toen Slash en Duff McKagan terugkeerden. Zijn laatste optreden met de band was op 5 november 2023 in Mexico. In maart 2025 werd zijn vertrek bekendgemaakt, met Isaac Carpenter als opvolger.

In zijn eerste interview na Guns N’ Roses, met Rolling Stone in juli 2026, hield Ferrer het nuchter. Er was niets dramatisch gebeurd en er was geen ruzie. Alles komt nu eenmaal ten einde, zei hij, en hij was blij dat hij het heeft mogen doen. Over Carpenter was hij vriendelijk: een geweldige drummer die goed samenspeelt met McKagan.

Inmiddels speelt Ferrer in twee nieuwe bands, The Slax en One Night Only. Bij The Slax kwam hij terecht doordat Matt Sorum hem introduceerde. Na al die jaren zoeken naar een plek tussen zijn voorgangers in, kreeg hij zijn volgende klus dus van een van hen.