Mike Batt eert overleden sessiedrummer Clem Cattini: te druk voor Top of the Pops én voor Led Zeppelin
Mike Batt heeft via sociale media afscheid genomen van Clem Cattini, de Britse sessiedrummer die op 2 november op 89-jarige leeftijd overleed. Louder publiceerde het eerbetoon op 6 november. Wanneer Batt zijn bericht precies plaatste, staat er niet bij. Een plechtige necrologie is het niet geworden. Batt vertelt vooral hoe hij als jonge producer zijn opnameplanning jarenlang liet afhangen van de agenda van één drummer.
De agenda van Clem
Batt was achttien, zanger, arrangeur en producer, en had nog geen enkele hit toen hij Cattini voor het eerst in de studio trof. Hij had nog nooit van hem gehoord. Na die ene sessie wilde hij alleen nog werken als Cattini kon. “If Clem couldn’t make the session, we shifted the date until he could”, schrijft Batt. Kon Clem niet, dan schoof de opnamedag gewoon op.
Dat zegt iets over Cattini, en ook iets over die tijd. Er stonden nog geen duizenden kick- en snaresamples klaar, schrijft Batt. Wie een drumpartij wilde, had een sessiedrummer nodig: iemand met een stevige rechtervoet, een perfect gestemd drumstel en timing waar je op kon bouwen. Die mensen waren schaars, en dus druk. Batt beschrijft hun werkdag met een zekere jaloezie: om acht uur een jingle, daarna drie popsessies van tien tot één, twee tot vijf en zes tot negen. Het meeste waar ze schitterend op speelden, deed weinig tot niets. Maar ze speelden ook op de hits. De jonge producers namen daarna de metro naar hun zitkamertje, terwijl de topsessiemuzikanten in hun BMW naar huis reden.
Te druk om te lunchen
Die drukte had een prijs. Volgens Batt was Cattini in de jaren zeventig te druk met sessies om bij Top of the Pops te verschijnen. En hij was te druk om te gaan lunchen toen hij werd benaderd als drummer van Led Zeppelin. Batt vertelt het als een feit, maar andere bronnen bevestigen het niet. Het blijft dus een sterke anekdote uit de mond van een oude collega. Wie het lijstje van Cattini ziet, snapt in elk geval waarom zo’n lunch er moeilijk tussen paste.
Die lijst is lang. Cattini, geboren in Stoke Newington in Noord-Londen als zoon van Italiaanse ouders en later woonachtig in Hertfordshire, richtte in 1961 mede The Tornados op. Hun instrumental ‘Telstar’ stond in 1962 vijf weken op één in Engeland, en volgens de BBC waren The Tornados de eerste Britse groep die ook in Amerika op één kwam. Als sessiedrummer speelde hij op nummer 1-hits als ‘Green, Green Grass of Home’ van Tom Jones, ‘You Don’t Have To Say You Love Me’ van Dusty Springfield en ‘(Is This the Way to) Amarillo?’ van Tony Christie. Hij drumde op ‘Release Me’ van Engelbert Humperdinck, ‘Everlasting Love’ van Love Affair en ‘Shakin’ All Over’ van Johnny Kidd & The Pirates. Hij werkte met The Kinks en Paul Weller en speelde op alle elf nummers van Thrillington, de instrumentale bewerking van Ram die Paul McCartney uitbracht onder het pseudoniem Percy ‘Thrills’ Thrillington. In de film Telstar uit 2008, over Tornados-producer Joe Meek, werd hij gespeeld door James Corden.
Tony Christie schreef op Facebook dat Cattini op meer nummer 1-platen speelde dan welke andere Britse drummer ook. Carl Palmer van Emerson, Lake & Palmer en Asia zei dat drummers in heel Groot-Brittannië hem veel verschuldigd zijn, omdat hij voor hen de deur openzette.
Alsnog op tv, in een Womble-pak
De wending in Batts verhaal komt later. Toen de drumcomputer opkwam en het studiowerk afnam, had Cattini ineens wel tijd voor een uitnodiging. Batt blies in de jaren negentig The Wombles nieuw leven in, de knuffelige kinder-tv-figuren die hij in de jaren zeventig tot een succesvolle novelty-band had gemaakt. Cattini werd een van de Wombles. Volgens Batt kwamen ‘Underground Overground’ en ‘Remember You’re A Womble’ toen opnieuw in de hitlijst.
Dat Batt zich voor de Wombles niet schaamt, bleek in september nog. Toen noemde hij het Eurovisie Songfestival online een treurige clownsshow. Iemand wierp tegen dat hij toch zelf ‘Remember You’re A Womble’ had geschreven. Batt bevestigde dat, voegde eraan toe dat het een knaller is en stuurde de reageerder in minder nette bewoordingen weg.
De man die te druk was voor Top of the Pops stond dus uiteindelijk alsnog bij de BBC, alleen dan als Bungo. Batt ziet hem nog zitten in een kleedkamer van BBC Television Centre: de Bungo-kop af, Clems eigen gezicht erboven, een plastic bekertje automatenthee in de hand, terwijl Batts moeder aan zijn Womble-voeten zat te frunniken. Hij vond het geweldig, schrijft Batt.
