Deluxe Big Muff Pi 2 van EHX krijgt blend, gate en parametrische mids

Wie ooit met een Big Muff in een band heeft gespeeld, kent het moment. Thuis klinkt de fuzz enorm: veel laag, eindeloze sustain, een muur van geluid. Dan begint de drummer, de bassist zet in, en je gitaar verdwijnt ergens tussen de bekkens en de basgitaar. De klassieke Big Muff-klank heeft een flinke dip in het middengebied, en precies daar zit het deel van het spectrum waarmee een gitaar zich in een mix laat horen. Daar komen nog twee bekende klachten bij: bij veel Sustain lopen akkoorden in elkaar over, en in de pauzes ruist en bromt het.

Gitaristen hebben daar door de jaren heen allerlei oplossingen voor bedacht. Een EQ-pedaal achter de fuzz, een boost ervoor, een losse noise gate, een parallelle opstelling met een splitter om wat clean signaal mee te sturen. Het werkt, maar je pedalboard groeit er niet kleiner van. De Deluxe Big Muff Pi 2 van Electro-Harmonix probeert een groot deel van die losse oplossingen in één behuizing te stoppen, en doet dat op basis van een circuit dat zelf al minder last heeft van dat middengat.

Een circuit uit een oud notitieboek

De Big Muff Pi 2 is geen gewone nieuwe variant. Toen JHS Pedals onderzoek deed voor het boek The Electro-Harmonix Story, kreeg het team toegang tot de werkplaats en de notitieboeken van Bob Meyer, medeoprichter van EHX en de bedenker van de Big Muff. Daarin stond een alternatieve Big Muff die nooit in productie was gegaan: een versie met twee dual op-amps in plaats van de transistortrappen van het bekende ontwerp. EHX kondigde die Big Muff Pi 2 in december 2025 aan.

Op-amps in een vervormingspedaal zijn op zich niets vreemds; de ProCo RAT 2 is er het bekendste voorbeeld van. Maar binnen de Big Muff-familie levert het een ander karakter op dan de klassieke uitvoeringen. EHX omschrijft de klank van de Big Muff 2 als nadrukkelijk gericht op het middengebied, met de bekende lange, zingende sustain. Het is agressiever en grover dan de vertrouwde Muff, en dat is meteen relevant voor het probleem uit de opening: een fuzz die van zichzelf meer middentonen heeft, hoeft minder te worden bijgestuurd om in een bandmix hoorbaar te blijven.

In juli 2026 volgde de Deluxe-uitvoering. EHX noemt die zelf het laatste hoofdstuk van het Big Muff 2-verhaal. Waar de eerdere uitvoeringen het met een paar knoppen doen, krijgt deze versie het volledige pakket dat de oudere Deluxe Big Muff Pi ook al had, met een paar wijzigingen die we hieronder bespreken.

De mids: het hart van deze uitvoering

De belangrijkste toevoeging is een parametrische mids-sectie. Die heeft een Level-regelaar om het gekozen frequentiegebied op te halen of af te zwakken en een Frequency-regelaar die het middenpunt bepaalt. Het bereik loopt grofweg van 310 Hz tot 5 kHz. Dat is ruim: onderin zit je in het gebied waar een gitaar body en vulling krijgt, bovenin kom je in het gebied van aanslag en scherpte. Een Hi/Lo Q-schakelaar kiest tussen een smalle en een brede band.

In de praktijk maakt die keuze veel verschil. Met een brede Q en een lichte boost rond de lage middentonen geef je de fuzz meer gewicht zonder dat het nasaal gaat klinken. Met een smalle Q en een stevige boost kom je in de buurt van een vastgezette wah, het geluid dat veel gitaristen ook bereiken door een wah half open te laten staan. En wie juist de klassieke uitgeholde Muff-klank wil, draait de Level terug en zet de dip waar hij hem hebben wil.

De mids-sectie heeft een eigen voetschakelaar. Dat is handig voor de klassieke toepassing: een uitgeholde klank voor slagwerk en akkoorden, en bij een solo met één trap de middentonen erbij om boven de band uit te komen. Je verandert dan niet de hoeveelheid vervorming, alleen de plek van de gitaar in het spectrum. Voor solo’s is dat vaak effectiever dan een volumeboost.

Expressiepedaal en CV

Aan de EXP-ingang kun je een expressiepedaal of een CV-bron koppelen. Die neemt dan de Frequency-regelaar van de mids-sectie over. Met een expressiepedaal maak je zo van de fuzz een soort wah, met het filter ingebouwd in de vervorming zelf. Met een smalle Q-instelling wordt dat het duidelijkst.

De CV-optie is interessanter dan ze op het eerste gezicht lijkt. Wie een modulaire synth, een LFO-pedaal met CV-uitgang of een andere spanningsbron gebruikt, kan het middenfilter automatisch laten bewegen. Dat is een nichetoepassing, en de meeste gitaristen zullen hooguit een expressiepedaal aansluiten of de ingang helemaal laten zitten. Maar het kost weinig ruimte op de behuizing en het maakt het pedaal bruikbaar in opstellingen die verder gaan dan een standaard pedalboard. Let wel: alleen de mids-frequentie is extern te bedienen. Sustain, Blend of Volume blijven handwerk.

Blend en gate

De tweede grote toevoeging is de Blend-regelaar. Daarmee meng je het onbewerkte signaal bij de fuzz. Helemaal naar de fuzzkant krijg je de volle Big Muff 2; draai je hem terug, dan komt er steeds meer clean signaal bij. Het idee is bekend van basgitaar, waar parallelle vervorming al lang gangbaar is om het laag strak te houden, maar ook voor gitaar heeft het nut. Bij hoge Sustain-instellingen verliezen akkoorden snel hun definitie. Een beetje clean signaal eronder brengt de aanslag en de afzonderlijke noten terug, zonder dat de fuzz zijn sustain verliest.

Opvallend is dat EHX hier een andere keuze maakt dan bij de oudere Deluxe Big Muff Pi. Die had een Attack-regelaar, die een bewerkte versie van het droge signaal toevoegt om de aanslag te benadrukken. De Deluxe Big Muff Pi 2 kiest voor een gewone Blend, een eenvoudiger en voorspelbaarder principe. Wie aan een mixtafel werkt, herkent het direct als parallelle bewerking.

De ingebouwde noise gate wordt met één knop bediend. Helemaal tegen de klok in staat de gate uit, verder open stel je de drempel in. Eén knop betekent dat je geen aparte release- of hysteresisinstelling hebt, maar voor een fuzz waar het vooral gaat om stilte tussen de riffs is dat meestal voldoende. Belangrijker is dat je geen los pedaal en geen extra kabels nodig hebt voor iets wat bij een Big Muff met de Sustain hoog bijna standaard nodig is.

WICKER en de klassieke regelaars

VOLUME, TONE en SUSTAIN doen wat ze op elke Big Muff doen: uitgangsniveau, klankkleur en de hoeveelheid gain. De Tone-regelaar is het bekende Big Muff-toonfilter dat tussen een donkere en een scherpe klank schuift.

Daarnaast zit de drieweg-WICKER-schakelaar. Naast de standaardstand biedt die twee standen die extra hoog doorlaten. EHX positioneert de schakelaar vooral voor de donkere, wollige instellingen waar een Big Muff zo makkelijk in terechtkomt: wil je de Tone laag houden voor een vol geluid, dan geeft WICKER toch wat helderheid en sizzle in het hoog. Die schakelaar zat ook al op de driekoppige Big Muff 2 in de wigvormige behuizing, dus nieuw voor de reeks is hij niet.

De oudere Deluxe Big Muff Pi had op deze plek een schakelbare Bass Boost. Dat EHX bij de opvolger voor meer hoog in plaats van meer laag kiest, past bij een circuit dat van zichzelf al stevig klinkt. Juist in het laag kan een Big Muff 2 snel te veel worden, zeker met een humbucker of een gitaar die laag gestemd is. Met Tone, WICKER en de mids-sectie heb je genoeg middelen om dat terug te dringen, maar een aparte basregelaar ontbreekt. Wie het laag wil afknijpen, doet dat dus via de Tone of door met de mids te schuiven.

Voetschakelaars

Hier zit de duidelijkste beperking van het ontwerp. Het pedaal heeft twee voetschakelaars. De ene zet het effect aan en uit, de andere schakelt alleen de mids-sectie. Dat is een logische keuze voor wie de mids als solostand wil gebruiken, maar het betekent ook dat je niet kunt wisselen tussen twee gainniveaus, tussen twee Blend-instellingen of tussen gate aan en uit. Voor een pedaal in deze prijsklasse met zoveel regelaars is dat een gemiste kans: een tweede voetschakelaar die een vrij instelbare tweede stand opslaat, of desnoods een ander deel van de schakeling bedient, had het pedaal live een stuk veelzijdiger gemaakt.

De aan-uitschakelaar heeft wel een leuke extra. Kort indrukken werkt zoals gebruikelijk: aan of uit. Ingedrukt houden geeft een momentary werking, waarbij de fuzz alleen klinkt zolang je voet op de schakelaar staat. Voor korte uitbarstingen, een enkel akkoord of een ritmisch effect is dat handig.

Behuizing en stroom

De behuizing meet 146,05 bij 120,65 bij 63,5 millimeter. Dat is het bekende formaat van de EHX Deluxe-reeks: duidelijk groter dan een standaardpedaal, en op een vol pedalboard een serieuze ruimtevrager. De indeling is overzichtelijk, met de regelaars ruim genoeg uit elkaar om ze op het podium nog te kunnen vinden.

Voeding gaat via een 9V-adapter met de min op de middenpin, en EHX levert er een mee. Het stroomverbruik is 45 mA, laag genoeg voor vrijwel elke multivoeding. Aan aansluitingen zijn er een ingang, een uitgang, de voeding en de EXP-ingang. Een batterij, die bij de oudere Deluxe Big Muff Pi nog werd meegeleverd, wordt bij dit model niet genoemd.

Plaats in de reeks

De Deluxe Big Muff Pi 2 is de grootste uitvoering binnen een reeks die inmiddels uit meerdere modellen bestaat. Er is de compacte Big Muff 2 Nano met drie knoppen, en de Big Muff 2 in de wigvormige behuizing, die naast de drie standaardregelaars ook een WICKER-schakelaar en een schakelbare Tone heeft. Daarnaast bestaan er uitvoeringen die specifiek op basgitaar zijn afgestemd.

Dat maakt de afweging vrij eenvoudig te omschrijven. De kern van het geluid zit in het dual-op-amp circuit, en dat circuit zit in alle uitvoeringen. Wie het vooral om die agressievere Big Muff-klank gaat, krijgt die ook in de kleinere en goedkopere modellen. De Nano is daarvan de compactste; de wigvormige versie heeft met WICKER al een deel van de extra klankruimte. Wat je bij de Deluxe extra krijgt, zijn Blend, gate, de parametrische mids met eigen voetschakelaar en de EXP-ingang.

Een ander alternatief binnen het merk is de oudere Deluxe Big Muff Pi. Die heeft een vergelijkbare mids-sectie met expressie-ingang, maar is gebaseerd op het klassieke NYC Big Muff-circuit, met Attack en Bass Boost in plaats van Blend en WICKER. Wie de traditionele, meer uitgeholde Big Muff-klank zoekt en toch al die regelmogelijkheden wil, zit daar dichter bij het origineel.

Wat de extra functies opleveren

De toegevoegde regelaars lossen precies de problemen op waarmee dit stuk begon. De mids-sectie zorgt dat de fuzz in een mix blijft staan, of juist uitgehold klinkt wanneer je dat wilt. Blend houdt akkoorden en aanslag leesbaar bij veel Sustain. De gate voorkomt ruis in de stiltes. En dat zit allemaal in één behuizing, zonder extra kabels en voedingen.

Tegelijk is niet elke toevoeging even onmisbaar. De Big Muff 2 is van zichzelf al minder uitgehold dan de klassieke Muff, waardoor de mids-sectie minder vaak een noodgreep is en vaker een klankkeuze. De EXP-ingang en de CV-besturing zullen veel gitaristen nooit gebruiken. En de tweede voetschakelaar blijft beperkt tot één functie, terwijl die ruimte op de behuizing meer had kunnen bieden.

Bij introductie in juli 2026 lag de prijs op €179. Dat is een stevig bedrag voor een fuzz, zeker naast de kleinere uitvoeringen van hetzelfde circuit. Voor wie de afzonderlijke functies daadwerkelijk gebruikt, valt het mee: een losse noise gate en een parametrische EQ kosten samen al snel meer, en nemen meer plaats in dan de Deluxe zelf. Voor wie vooral het geluid zoekt, levert de grote behuizing weinig op wat de kleinere modellen niet ook kunnen.

Ons oordeel: de Deluxe Big Muff Pi 2 is een goed doordachte uitbreiding van een interessant circuit, met de Blend-regelaar als nuttigste toevoeging en de mids-sectie als de meest veelzijdige. De beperkte tweede voetschakelaar en het formaat zijn de duidelijkste minpunten. Het is vooral een pedaal voor gitaristen die hun fuzz tot in detail willen afstellen en daar niet meerdere pedalen voor willen gebruiken.

Het laatste hoofdstuk

EHX presenteert de Deluxe Big Muff Pi 2 uitdrukkelijk als de afsluiting van het Big Muff 2-verhaal. Na de Big Muff Pi 2 van december 2025, de Nano, de wigvormige uitvoering en de basvarianten is de reeks volgens de fabrikant daarmee compleet. Een nog grotere uitvoering of een versie met opslagbare presets is dus niet te verwachten.