Yamaha maakt de profielen van de CC1-controller bewerkbaar met ControlCenter 2.0
Met de November 2026 Update kun je de Yamaha CC1 eindelijk zelf inrichten. Zo staat de DAW-controller met motorfader en Stream Deck-toetsen ervoor.

Yamaha en Steinberg brachten op 11 november de November 2026 Update uit, met TOOLS for CC1 V1.5.0 en ControlCenter 2.0. Die update pakt de grootste klacht over de CC1 aan: de profielen voor Cubase, Nuendo en andere software zijn nu te bewerken. Aan de buitenkant is niets veranderd, maar de controller is daarmee wel veel meer naar je eigen hand te zetten dan bij de lancering.
Dat was ook nodig. De CC1 werd in januari 2026 aangekondigd en zou vanaf maart worden geleverd. Over de hardware was vrijwel iedereen het eens: stevig gebouwd, met een uitstekende fader. De software liep daar flink bij achter.
Wat de CC1 is
De CC1 is een compacte USB-controller met één motorfader, een rij hardwareknoppen en twaalf toewijsbare LCD-toetsen die met de Stream Deck-software van Elgato werken. Het zijn dus eigenlijk twee apparaten in één behuizing: een klassieke DAW-controller voor Cubase en Nuendo, en een Stream Deck met twaalf toetsen voor alles daarbuiten.
De fader is 100 mm lang, gemotoriseerd en aanraakgevoelig, met een resolutie van 10 bit. Daaromheen zitten een pan-knop, vier multifunctionele knoppen die onder meer de EQ bedienen en een grote AI-knop die ook als jogwheel dienstdoet. Het geheel zit in een metalen behuizing van 1,1 kilo en meet 144 x 61 x 234 mm. Er hoort een standaard bij waarmee je hoogte en hoek in drie standen instelt.
Over de bouwkwaliteit valt weinig te twisten. Het chassis is van mat zwart gelakt metaal en de motorfader reageert snel als je van spoor wisselt. Bovendien is hij nagenoeg geruisloos, en bij een controller die naast je monitors staat is dat geen bijzaak. Aan een fader die bij elke trackwissel van zich laat horen, went niemand.
Wat ControlCenter 2.0 verandert
Tot deze update kon je de profielen die Yamaha meeleverde voor Cubase, Pro Tools en MixKey niet aanpassen. De Stream Deck-pagina was volledig programmeerbaar, maar de hardwareknoppen en de vier multifunctionele knoppen deden wat Yamaha had bedacht en niets anders. Voor een controller die flexibiliteit belooft, was dat de vaakst gehoorde klacht.
Met ControlCenter 2.0 kun je profielen bewerken. Je wijst acties van ondersteunde plug-ins toe aan knoppen, je dupliceert, hernoemt, verwijdert, importeert en exporteert profielen, je ordent ze in mappen en je stelt per actie een icoon in. Dat laatste lijkt cosmetisch. Maar bij twaalf LCD-toetsen die per profiel iets anders doen, bepaalt een herkenbaar icoon of je meteen de goede toets vindt of eerst moet lezen.
Twee functies maken het dagelijkse werk makkelijker. Smart Override wijst ondersteunde acties automatisch toe aan knoppen in de buurt, zodat je bij een plug-in niet alles met de hand hoeft in te richten. Fine Adjustment lost een ander bekend probleem op: de multifunctionele knoppen draaiden in grove stappen. Bij een EQ-frequentie kon dat oplopen tot 30 Hz per stap, en in het laag is dat te grof om een resonantie precies te vinden. Druk je de knop in terwijl je draait, dan verstel je de waarde in kleinere stappen. Een vrij instelbare stapgrootte is het niet, maar het grootste ongemak is weg.
Ook de MIDI-kant is flink uitgebreid. TOOLS V1.5.0 installeert de CC Virtual MIDI Driver, en via ‘CC Virtual MIDI Driver Port 2’ kan de CC1 MIDI-events verzenden en ontvangen. Er zijn zeven berichttypes bijgekomen, waaronder Pitch Bend en Aftertouch, en er is een nieuwe Generic MIDI plug-in. Daarmee wordt de CC1 ook bruikbaar voor software die Yamaha niet zelf ondersteunt. Een volwaardige integratie met andere DAW’s is dat niet, maar het is wel een stuk meer dan voorheen, toen je buiten Cubase vooral de Stream Deck-toetsen echt kon gebruiken.
Voor Cubase en Nuendo zijn verder Focus Quick Controls en de bediening van de Control Room verbeterd.

Cubase en Nuendo
De CC1 is in de eerste plaats gebouwd voor Steinberg-software, en daar komt hij het best tot zijn recht. De fader volgt in Cubase en Nuendo direct het geselecteerde kanaal. Je hoeft niet door banken van acht kanalen te bladeren: je klikt een spoor aan en de fader schuift naar de juiste stand. Wie met één fader automatisering inspeelt of snel een niveau bijstelt, heeft precies wat hij nodig heeft.
De AI-knop bedient de parameter waar je muiscursor boven hangt. Wil je de threshold van een compressor of de cutoff van een synth met de hand verdraaien, dan wijs je met de muis en draai je aan de knop. Met Focus Quick Controls en de nu bewerkbare profielen erbij heb je de muis bij veel mixwerk alleen nog nodig om aan te wijzen.
Yamaha levert voor de LCD-toetsen kant-en-klare shortcutpagina’s voor Cubase mee, naast een algemene Elgato-pagina. Via SDLink koppel je een Stream Deck-pagina aan een bepaald profiel, zonder dat de andere profielen daar iets van merken. Tussen profielen wissel je met de pijltjestoetsen.
Voor die integratie heb je wel een recente versie nodig: Cubase 14.0.41, 15.0.10 of 16.0.5 en hoger, Nuendo 14.0.41 of 15.0.20 en hoger, MixKey 1.1.0 of later en Stream Deck App 7.4 of later. Werk je nog met een oudere Cubase, dan krijg je de diepe integratie dus niet. Bij de CC1 zit een licentie voor Cubase AI, zodat een nieuwe gebruiker meteen een compatibele versie heeft.
Buiten Steinberg
Hier wordt het verhaal dunner. Pro Tools wordt ondersteund via HUI, met de beperkte functies die daarbij horen. Andere DAW’s hebben geen eigen profiel. Met de nieuwe MIDI-acties en de Generic MIDI plug-in kun je zelf veel inrichten, maar dat is handwerk en geen kant-en-klare oplossing.
Sinds de update van eind juni 2026 bedient de CC1 ook MixKey, de streamingsoftware van Steinberg. Voor wie streamt is de Stream Deck-pagina het meest flexibele onderdeel, omdat die werkt als een gewone Stream Deck.
Wat er nog schuurt
Ook na de update blijven er een paar echte beperkingen over. De CC1 laat niet zien welk kanaal geselecteerd is. De fader springt netjes naar het juiste niveau, maar of je nu aan de basdrum of de tweede gitaar zit, lees je op je scherm af. Een actie om de kanaalnaam op een van de LCD-toetsen te tonen, lijkt er niet te zijn. Bij een controller met twaalf schermpjes is dat een gemiste kans.
Tussen de LCD-pagina’s navigeer je met twee knoppen, vooruit en achteruit. Met meerdere pagina’s per profiel wordt dat al snel omslachtig, zeker als je vaak tussen pagina één en vier wisselt. Vier directe paginaknoppen hadden hier veel gescheeld.
Aparte knoppen voor terugspoelen en vooruitspoelen ontbreken. De grote encoder heeft geen markering waaraan je zijn stand ziet, en de assen van de potmeters zijn van kunststof. Dat valt op in een verder zo degelijk gebouwd apparaat.

Dan de stroomvoorziening. De CC1 draait op USB-voeding, maar via een USB-hub kan hij melden dat er te weinig stroom is. Een eigen USB-C-poort op de computer of extra 5 volt via de tweede USB-C-aansluiting (DC-In) lost dat op. Bij een laptop met weinig poorten is dat iets om rekening mee te houden.
Op de Mac speelt een tijdelijk probleem. Onder macOS 27 Golden Gate kan ControlCenter onverwacht afsluiten als je het via het pictogram in de menubalk start. Starten vanuit de map Programma’s werkt wel. Een versie van TOOLS die dit oplost, staat gepland voor het voorjaar van 2027. Onder Windows vraagt TOOLS minimaal Windows 10 (64-bit) 22H2 of Windows 11 25H2.
Aansluitingen en details
De aansluitingen zijn beperkt tot wat zo’n controller nodig heeft: USB-C naar de computer, USB-C voor extra voeding en een TRS-ingang voor een voetpedaal. Die werkt met de Yamaha FC5 en FC7, die apart verkrijgbaar zijn.
In de doos zitten een USB-C-kabel van 1,5 meter, de standaard, een startgids en de licentiekaart voor Cubase AI. De CC1 wordt gemaakt in Maleisië. TOOLS V1.5.0 vraagt minimaal firmware V1.0.1, die met het pakket wordt meegeleverd.
De CC1 kost rond de 298 euro. Voor een controller met motorfader, Stream Deck-functies en een metalen behuizing is dat een redelijk bedrag, zeker nu de software meer uit de hardware haalt.
Waar de CC1 tussen staat
De voor de hand liggende vergelijking is de Steinberg CC121, de controller die jarenlang de referentie was voor Cubase-gebruikers. Die wordt niet meer gemaakt en is alleen nog tweedehands te vinden. De CC1 is compacter en heeft een Stream Deck-gedeelte dat de CC121 nooit had.
De PreSonus FaderPort is ook een optie, al heb je in Cubase een script van een gebruiker nodig om hem goed aan de praat te krijgen. De motorfader van de CC1 is stiller en reageert sneller. Zoek je juist een audio-interface waarin de controller al zit, dan is er de Icon Pro Audio aio2, een interface met touchscreen die ook als DAW-controller dienstdoet.
Bij de lancering was de CC1 beter gebouwd dan zijn software verdiende. Met ControlCenter 2.0, bewerkbare profielen en fijnere bediening is die kloof grotendeels gedicht, zeker als je in Cubase of Nuendo werkt. Een weergave van de kanaalnaam en handiger bladeren tussen de LCD-pagina’s ontbreken nog steeds. Daar staat een fader tegenover die precies doet wat hij moet doen.


