Auriteq Flow: compacte DAW-controller met schermknoppen en automatische plugin-mapping
De Auriteq Flow is een kleine USB-controller met tien schermknoppen, een touch bar en vier encoders voor Ableton Live, Logic Pro, FL Studio en Cubase.

Op studiobureaus staat steeds vaker een nieuw soort apparaat. Het is geen MIDI-keyboard en ook geen klassiek control surface met motorfaders, maar een kastje met knoppen waar een schermpje in zit. Streamers gebruikten zo’n Stream Deck om scènes en microfoons te schakelen. Muzikanten ontdekten al snel dat je er ook sneltoetsen voor je DAW mee kunt geven. Dat werkt, als je bereid bent een paar avonden in je eigen profiel te steken.
Auriteq slaat dat knutselwerk over. De Flow is een compacte USB-controller voor Mac en pc die weet in welke DAW hij zit, welke plugin openstaat en welke parameters daarin zitten. De hardware zal sommige lezers bekend voorkomen. Hij is gebouwd op hetzelfde fysieke platform als de Mirabox of VSDinside Stream Dock N4 Pro, maar de Flow is een apart apparaat dat alleen voor DAW-werk bedoeld is en op eigen software draait. Dezelfde behuizing dus, met een heel andere opdracht.
Tien schermknoppen, een touch bar en vier encoders
De Flow bestaat uit twee delen. De basis meet 136 bij 94 millimeter en is 18 millimeter hoog. Daarop zit met een scharnier een bovenpaneel van 136 bij 124 millimeter, zodat je de bedieningskant schuin kunt zetten. Op dat paneel zitten tien knoppen met elk een eigen LCD-schermpje, een aanraakgevoelige strip (de touch bar) en vier draaiencoders die je ook kunt indrukken. Het geheel weegt 380 gram en is er in wit en zwart.
Op papier heeft de N4 Pro dezelfde knoppen. Het verschil zit in wat erop verschijnt. Bij een generieke Stream Dock of Stream Deck bepaal je zelf welk icoontje op welke knop staat en welke sneltoets of macro erachter zit. De Flow vult die schermpjes zelf, op basis van wat er in de DAW gebeurt: tracknamen en kleuren, de parameters van de plugin die je bewerkt, meterwaarden en transport. Wie al een uitgebreid Stream Deck-profiel heeft gebouwd, heeft een deel daarvan al opgelost. Wie dat nooit deed, of halverwege opgaf, krijgt hier een kant-en-klare versie.
De knoppen zelf zijn die van het platform. Ze voelen als de knoppen van een Stream Deck en zijn geen zware mechanische schakelaars zoals op duurdere control surfaces. Voor een apparaat dat draait om schermknoppen is dat logisch, maar luxe voelt het niet. De bouw is wel stevig.
Aansluiten gaat via USB-C. Die ene kabel zorgt voor de voeding (5 volt, 500 mA) en de verbinding met de computer. Er zit een kabel van 1,5 meter van USB-C naar USB-A bij. Omdat er een USB-hub in de Flow zit, kost de controller je geen poort: een audio-interface of keyboard kan er gewoon op.
Welke DAW’s hij begrijpt
De DAW kies je in de Auriteq-app, die er is voor macOS 12.3 of hoger (Apple Silicon en Intel) en Windows 10 of hoger (x64 en arm64). Ondersteund worden Ableton Live vanaf versie 9, Logic Pro vanaf 10, FL Studio en Cubase en Nuendo vanaf versie 13. Bij die laatste twee zit één addertje: plugins en effecten invoegen vanaf de controller werkt pas vanaf versie 15. Met een oudere Cubase of Nuendo werkt de rest wel, die functie niet.
Pro Tools ontbreekt. Dat is een echte beperking, want veel mixtechnici werken er nog altijd mee. Auriteq werkt aan ondersteuning, maar een datum is er niet. Ook Studio One, Reaper en Bitwig staan niet in de lijst. Daar zit het grootste verschil met een gewone MIDI-controller zoals de Novation Launch Control XL, die je met wat moeite in vrijwel elke DAW aan de praat krijgt. De Flow maakt het je makkelijk, maar alleen in de programma’s die hij kent.
In Ableton werkt hij meteen. USB erin, de app installeren, Live openen, en de parameters staan op de schermpjes en de transportknoppen doen wat ze moeten doen. Handmatig configureren is niet nodig.
Plugins laden met één knop
Bij controllers draait het meestal om mixen, maar de Flow bespaart vooral tijd bij het zoeken en laden van plugins. Ingebouwde effecten, plugins van derden, instrumenten en complete ketens van meerdere plugins zet je onder een knop. Eén druk en de keten staat op de geselecteerde track. Je kunt ook de instellingen van een plugin, een volledige keten of een hele track opslaan en later direct terughalen.

Dat klinkt als een klein gemak, maar wie ooit door een lange pluginlijst heeft gescrold om dezelfde compressor als altijd te vinden, weet hoeveel tijd dat kost. Een paar vocal chains vergelijken wordt zo een kwestie van knoppen drukken. In de DAW kan dat ook, met presets en rack-presets, maar hier hoef je niet door de browser. Met een Stream Deck kom je in de buurt, mits je zelf de macro’s per DAW bouwt. Een Launch Control XL kan het helemaal niet: dat is een apparaat om aan te draaien en te schuiven, niet om je sessie mee in te richten.
Parameters en mapping
Voor het draaiwerk zijn de vier encoders er. Open je een plugin, dan verschijnen de parameters op de schermknoppen en draai je ze met de encoders. Dat geldt voor de effecten van de DAW zelf en voor veel plugins van derden, die automatisch gemapt worden. De encoders hebben meerdere gevoeligheidsniveaus, zodat je eerst grof bijstuurt en daarna een EQ-band of release-tijd precies goed zet. Het schermpje laat zien welke parameter je te pakken hebt en waar die staat. Dat ontbreekt bij een blinde MIDI-controller, waar je zonder naar de monitor te kijken nooit zeker weet welke knop aan welke parameter hangt.
De automatische mapping werkt niet overal. Complexe plugin-suites en instrumenttracks moet je soms nog zelf mappen. Bij synths met veel parameters ben je met vier encoders en een touch bar bovendien flink aan het swipen voordat je bij de juiste parameter bent. Zelf mappen gaat gelukkig snel: houd MAP twee seconden ingedrukt, kies een knop en beweeg de gewenste parameter in de plugin. De koppeling blijft bewaard, ook in volgende sessies en andere projecten.
Het verschil met een controller vol fysieke knoppen blijft. Op de Launch Control XL heb je draaiknoppen, faders, transportknoppen en een OLED-scherm onder handbereik. Op de Flow pak je er vier tegelijk en blader je door pagina’s. Wat je wint aan overzicht en context, lever je in aan knoppen die je tegelijk kunt aanraken.
Mixen en meten
De Flow regelt het volume van acht sporen tegelijk, met een VU-meter erbij. Er is een mono-knop om snel te horen of je mix in mono overeind blijft, en een LUFS-modus die meet volgens ITU-R BS.1770, de standaard waar ook streamingdiensten en omroepen mee werken. Daarvoor installeert de Flow een eigen meterplugin (AU en VST) die je op de master zet; de waarden verschijnen op meerdere knoppen van de controller. Dat scheelt een loudness-meter op een scherm dat toch al vol plugins staat.
In de opnamemodus arm je sporen, start je opnames en zie je de pieklevels op de controller. Voor wie zichzelf opneemt, met een gitaar om en de computer een meter verderop, is dat handiger dan het klinkt. Ook transport, navigeren tussen tracks en het benoemen en kleuren van sporen gaan via de controller.
Hier wijkt de Flow het meest af van wat een Stream Deck uit zichzelf kan. Meters, live terugkoppeling van volumes en een geïntegreerde loudness-meting bouw je met een generiek knoppenkastje niet zomaar na, want daarvoor moet de software weten wat de DAW doet. Wie echt met faders wil mixen, heeft wel meer aan een controller met schuifregelaars: acht volumes met encoders en pagina’s is snel, maar het is iets anders dan faders onder je vingers.
Scenes en de leercurve
Al die functies op tien knoppen kwijtraken lukt alleen met verschillende pagina’s, die Auriteq scenes noemt. Dat betekent een leercurve. Reken op zo’n twee uur voordat alles naar wens staat, en nog wat langer voordat je zonder nadenken weet in welke scene een functie zit. Het aanbod is breed, en niet iedereen heeft alles nodig.

De companion-software helpt daarbij. Knoppen indelen en favorieten kiezen gaat in de Auriteq-app makkelijker dan een Stream Deck-profiel vanaf nul opbouwen, omdat de bouwstenen al DAW-functies zijn in plaats van losse sneltoetsen.
Wat hij niet is
De Flow vervangt geen MIDI-keyboard. Er zitten geen pads of toetsen op en hij is niet bedoeld om noten in te spelen. Wie vooral met virtuele instrumenten werkt, heeft er dus nog een keyboard naast nodig. Het apparaat is gemaakt om de muis minder vaak nodig te hebben, en zo moet je hem ook zien: je kijkt nog steeds naar je arrangement, en bij een lastige synth pak je toch even de muis om een parameter te mappen.
De alternatieven
De Stream Deck, of de N4 Pro waar de Flow op gebaseerd is, kan veel meer dan alleen DAW-werk. Je bouwt alleen alles zelf, en meters, automatische mapping en terugkoppeling van parameters krijg je er niet zomaar bij. Wie al een goed werkend profiel heeft, wint met de Flow minder.
De Novation Launch Control XL is een middelgrote desktopcontroller met draaiknoppen, faders, transportbediening en een OLED-scherm. Hij heeft meer fysieke bediening, maar laadt geen plugin-ketens en laat niet per knop zien wat er gebeurt. Wie vooral met faders wil mixen, zit daar beter. Wie sneller met plugins wil werken, heeft meer aan de Flow. De Softube Console 1 Compact is duurder en vooral interessant voor wie al in het Console 1-ecosysteem werkt.
De Flow kost tussen 179,99 en 199 euro. Rond Black Friday geeft Auriteq in de eigen webshop tijdelijk 20 euro korting. Er geldt een geld-terug-garantie van dertig dagen.
Ons oordeel
Auriteq heeft bestaande, betaalbare hardware gepakt en er software omheen gebouwd die weet wat je in je DAW aan het doen bent. Dat is een slim idee en het is goed uitgewerkt. Plugins en ketens laden met één knop, automatische mapping met parameternamen op de schermpjes, zelf mappen in een paar seconden en een ingebouwde LUFS-meting: met een generiek knoppenkastje krijg je dat niet zonder veel moeite voor elkaar.
De beperkingen zijn net zo concreet. Geen Pro Tools, vier encoders voor alles wat je wilt draaien, knoppen die niet luxer voelen dan die van een Stream Deck en een paar uur inwerktijd voordat de scenes vanzelf gaan. Wie in Ableton Live, Logic Pro, FL Studio of een recente Cubase werkt en veel met plugins van derden en vaste ketens doet, haalt er de meeste tijd uit. Wie met faders wil mixen, kan beter een klassieke controller kopen.


