Steve Stevens vertelt hoe Mick Jagger in de studio werd aangezien voor een sessiebassist

Steve Stevens en Billy Idol zijn opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame. Op het podium vierden ze dat met ‘Rebel Yell’ en daarna ‘Eyes Without a Face’, waarvoor Gwen Stefani van No Doubt aanschoof. In een interview met Guitar Player blikte Stevens terug op de jaren tachtig, met een verhaal waarin uitgerekend de beroemdste frontman uit de rock niet wordt herkend.
Een gitaarkoffer op de verkeerde dag
Het speelt tijdens de opnames van Billy Idols album Whiplash Smile in Right Track Studios in New York. In een andere studio in hetzelfde gebouw werkte Mick Jagger aan zijn soloalbum Primitive Cool. Jagger liep bij Stevens binnen om te praten over Staccato, het gitaarmerk van Stevens’ broer Chris.
Staccato was geen gewoon merk. De gitaren werden gemaakt van een magnesiumlegering, en het bedrijf had twee Stones aan zijn kant: Jagger en bassist Bill Wyman. Jagger kwam dus met een instrument, in een gitaarkoffer.
Alleen koos hij een drukke dag. “Tijdens Whiplash Smile hielden we audities voor bassisten die op een nummer moesten komen spelen”, vertelt Stevens. “En toen kwam Mick Jagger binnen met een gitaarkoffer.”
Precies op dat moment stapte producer Keith Forsey de ruimte in. Hij keek niet twee keer en zei dat de basversterker in de andere ruimte stond: inpluggen maar, ze kwamen er zo aan.

Jagger antwoordde droog: “No … I’m Mick Jagger.”
Helemaal gek was de gedachte van Forsey niet. Op een dag vol basaudities is wie met een koffer binnenloopt meestal de volgende kandidaat. Deze keer was het een zanger met een magnesiumgitaar.
Het bandje dat Stevens bewaarde
Bij die ene toevallige ontmoeting bleef het niet. Stevens was in die jaren niet alleen de gitarist van Idol, maar ook een veelgevraagde sessiemuzikant. Hij speelde op de ‘Top Gun Anthem’ van Harold Faltermeyer, die een Grammy won, en op platen van Ric Ocasek van The Cars, Vince Neil van Mötley Crüe, Michael Jackson en Steve Lukather.

Op een dag kwam hij thuis van een auditie voor de band van David Lee Roth. Op het antwoordapparaat stond een bericht van Jagger, dat Stevens nog altijd graag met accent en al nadoet: “Hello, Steve, it’s Mick Jagger, calling from the Caribbean.” Jagger wilde met hem praten over zijn komende solotournee.
Dit keer wist iedereen wie er belde. Het mocht niet baten. “Ik was al geboekt, dus ik kon het niet doen”, zegt Stevens. “Maar dat bandje heb ik bewaard.”


